Η ψίχα της ψυχής

το “Μακεδονικό”  μετά το τελευταίο συλλαλητήριο στην Θεσσαλονίκη.

ΣΤΑΘΗΣ

  Όταν ανακινήθηκε προσφάτως το θέμα του «ονόματος», η στήλη είχε σημειώσει ότι ο τρόπος που αυτό το πρόβλημα μπαίνει ελαφρά τη καρδία στην ημερήσια διάταξη, δεν πρόκειται να περαιωθεί αβρόχοις ποσί, αλλά, αντιθέτως, θα αποδειχθεί για μιαν ακόμη φορά ότι αποτελεί γόρδιο δεσμό     Η αδημονία των Αμερικανών για να «λυθεί» το πρόβλημα,
υπήρξε αρκετή για να επιδοθεί η πρόθυμη Αθήνα του Τσίπρα σε ένα, εν τέλει, σάλτο μορτάλε με ιδιαίτερη ευκολία. Τούτο οφείλεται και στο γεγονός ότι ο Τσίπρας έχει ως τώρα συνηθίσει «να πηδάει από την Ακρόπολη και να στέκεται όρθιος» (μάλιστα, κάνοντας κατά την πτώση του κωλοτούμπες και πιρουέτες, ου μην αλλά και βρίσκοντας στο τέλος κι ένα πορτοφόλι). Για μιαν ακόμα φορά η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ υποτίμησε το λαϊκό αίσθημα και υπερεκτίμησε τις δυνατότητές της να το μανιπουλάρει, όπως έκανε με το δημοψήφισμα του 2015.
     Ουδέν κακόν αμιγές καλού. Με αυτές τις υπαγορευόμενες απ’ τους Επικυρίαρχους κινήσεις της κυβέρνησης (και προσέτι πρόχειρες) ο λαός συνειδητοποίησε κατά μάζες ότι πίσω απ’ το «όνομα» υπάρχουν (χωρίς να κρύβονται) τα πελώρια θέματα του αλυτρωτισμού και του πολέμου, τα οποία
     εδράζονται στο πρόβλημα της εθνικής ταυτότητας της γλώσσας και της απόλυτης εξάρτησης από ξένες δυνάμεις που πρυτανεύουν τη FYROM. Για τη χώρα αυτή η απόσταση από τον υπαρκτό διχασμό έως την τελική διχοτόμηση είναι μικρή. Η ανοησία των μισών Σκοπιανών να γαντζωθούν σε μια πλαστή εθνική ταυτότητα, η οποία δεν μπορεί να τους εκφράσει, πιθανόν να αποβεί μοιραία για έναν λαό, που ο μισός μπορεί να γίνει το θήραμα του άλλου μισού.
     Για τους Έλληνες τώρα, η νέα φάση του «μακεδονικού προβλήματος» (υπό την εκδοχή μιας νέας «μακεδονικής σαλάτας») σχετίζεται με τα μνημόνια. Αν για την Κύπρο το Σχέδιο Ανάν υπήρξε ένα κατ’ αρχήν «μνημόνιο» αυτοδιάλυσης, για την Ελλάδα τα μνημόνια υπήρξαν ένα μακροπρόθεσμο Σχέδιο Ανάν επίσης προς την αυτοδιάλυση κι, εν τέλει, τον διαμελισμό.
     Οι Ελληνοκύπριοι ξεμπέρδεψαν γρήγορα (και για πολλούς απρόσμενα) με το Σχέδιο Ανάν, διότι ο λαός ένοιωσε ότι απειλείται η ταυτότητα και ο πολιτισμός του – η ίδια του η ύπαρξη. Στην Ελλάδα δεν ξεμπερδέψαμε εγκαίρως και δυναμικά από τα μνημόνια, διότι δεν νιώσαμε (παρ’ ότι το γνωρίζαμε) ότι η οικονομική καταστροφή θα οδηγούσε σε υπαρξιακό κίνδυνο την εθνική μας υπόσταση και την κρατική μας οντότητα. Όμως, η κρατική μας οντότητα
     τέθηκε γρήγορα υπό Καθεστώς Εντολής, γίναμε δηλαδή ένα προτεκτοράτο, με αποτέλεσμα η εθνική ταυτότητα του λαού να έχει τεθεί σε κίνδυνο. Αν εξαιρέσει κανείς την κομπραδόρικη αστική τάξη και το ενσωματωμένο στην ιδεολογία της μέρος της Αριστεράς (ενσωματωμένο στην ομογενοποιημένη σκέψη της παγκοσμιοποίησης), όλο το υπόλοιπο μέρος του λαού βλέπει στον σφετερισμό του ονόματος την αρχή της αποσύνθεσης του νέου ελληνικού κράτους. Όχι μόνον με πολιτικούς όρους (αυτό ήδη συμβαίνει διά της υποβάθμισης του αυτεξούσιου σε επικράτεια των Δανειστών) αλλά με όρους ηθικούς, φιλοσοφικούς, πολιτισμικούς. Οι Έλληνες βλέπουν με έναν λόγο να κινδυνεύει το «κοινό τους». Βλέπουν ότι βιώνουν μια οικονομική καταστροφή και μια πολιτική ήττα (μνημόνια) που πάει να μετατραπεί σε μια υπαρξιακή καταστροφή. Βλέπουν ότι μια ήττα (η μνημονιακή εξάρτηση) που θα μπορούσε να ανατραπεί, πάει να παγιωθεί σε μια ιστορικών διαστάσεων συρρίκνωση με ορίζοντα την εθνική αποδρομή.
     Η ρητορική με την οποίαν η ενδώσασα αριστερά και ο νεοφιλελεύθερος «εκσυγχρονισμός» αντιμετωπίζουν τις λαϊκές αντιδράσεις χαρακτηρίζεται από μια μονότονη (επί χρόνια) κουτοπονηριά. Αυτοί που με τον ενδοτισμό τους δημιούργησαν, στο μέτρο που τους αναλογεί, τη Χρυσή Αυγή, χαρίζουν τώρα τον λαό που δεν μπορούν πια να εξαπατούν στην ακροδεξιά και τους γραφικούς. Παιδαριώδη πράγματα επιπέδου Καρανίκα.
     Το συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης άλλαξε τα δεδομένα (τα δεδομένα της προπαγάνδας). Και είναι ηλίθιο (κατά τη Βαρουφάκειο έννοια) να λέει κανείς ότι αυτά τα δεδομένα τα άλλαξε η ακροδεξιά, οι γραφικοί και οι φασίστες. Εις ότι αφορά τους αριστερούς μια τέτοια εκτίμηση είναι στην καλή περίπτωση σεχταρισμός, εστετισμός κι ελιτισμός (μετά μισανθρωπίας) και στη χειρότερη είναι ραγιαδισμός στα κελεύσματα και τις διαταγές των Δυνατών (που δηλώνουν άλλωστε, ότι η Αριστερά που Γονάτισε τους κάνει τις δουλειές καλύτερα όλων)!

***

     Την Ελλάδα και τη FYROM ενώνουν πολλά πράγματα. Και οι δύο χώρες αιμορραγούν – φεύγουν τα νιάτα τους στα ξένα. Αλλά κυρίως αυτό που μας ενώνει είναι ότι στα Σκόπια τα τελευταία τριάντα χρόνια η προπαγάνδα τους πείθει ότι είναι Μακεδόνες, ενώ στην Ελλάδα κατά την ίδια περίοδο η προπαγάνδα προσπαθεί να μας κάνει ηλίθιους. Εν συγχύσει και …συνωστισμώ!
Πρόκειται για μια πλύση εγκεφάλου που έχει δηλητηριάσει πολλά μυαλά. Και κατά μέρος όλα τα κόμματα οριζοντίως. Όπως και να ‘χει, το πρόβλημα υπερβαίνει τον Τσίπρα, τον Κούλη, τον Σταύρο, τη Φώφη, τον Λεβέντη και τ’ άλλα τα παιδιά, χωρίς στον ορίζοντα να φαίνεται κάτι το ενθαρρυντικό.
Όπερ ο γρίφος και ο γόρδιος δεσμός…

ΠΗΓΗ:
http://www.topontiki.gr/article/256427/ta-prasseinaloga-toy-stathi

 

Οι «κατασκευές» των πατριδοκάπηλων…

Έχουμε υπογραμμίσει πολλές φορές ότι οι «υπερπατριώτες» φωνακλάδες είναι κάλπικοι παράδες: Σκέτοι δημοκόποι πατριδοκάπηλοι και κατά κανόνα «βαποράκια» των καθεστωτικών σχεδιασμών…
Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο: Όσο πιο υστερικά φωνάζεις για «πατρίδα», «δημοκρατία» και «ηθική», τόσο και πιο μεγάλος απατεώνας είσαι…
Ο πατριωτισμός, η ηθική, κ.λπ, δεν είναι «εμπορεύματα» της αγοράς.


Γνωστά τα παραδείγματα. Τα πλέον κραυγαλέα: Καρατζαφέρης και Χρυσή Αυγή…

Γνωστός και ο διατεταγμένος ρόλος τους: Να εμπορεύονται, αλλά κυρίως να προβοκάρουν και να δυσφημίζουν τα πατριωτικά αισθήματα και τις «εθνικές» εκδηλώσεις του ελληνικού λαού…

Τέτοιοι ασύστολοι πατριδοκάπηλοι, οι οποίοι ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ και «διατεταγμένα» προβοκάρουν, χυδαία και αδίστακτα, κάθε πατριωτική εκδήλωση και «εθνικό» πρόβλημα, υπάρχουν και στο χώρο της Εκκλησίας…

Οι πλέον κυνικοί είναι ο Άνθιμος και ο Αμβρόσιος…

Ο Άνθιμος, αυτός ο υστερικός υποστηρικτής, από τον άμβωνα της Εκκλησίας, των Μνημονίων, της ΕΕ και των κατοχικών ανδρεικέλων, το παίζει και φανατικός «πατριώτης»!!!

Υστερικός «υπερπατριώτης» από τη μια και φανατικός ΥΠΕΡ του 4ου Ράιχ που ισοπεδώνει, καταστρέφει και αφανίζει την Ελλάδα…

Ο Άνθιμο βεβαίως, έχει γίνει, πλέον καταγέλαστος με τις βροντώδεις αντιφάσεις του και τις βλακείες του…

Ωστόσο αυτός ο καταγέλαστος πατριδοκάπηλος χρησιμοποιείται από τα αφεντικά του και από όλες τις ποικιλίες των «αριστερών» υπαλλήλων του καθεστώτος για το προβοκάρισμα και τη δυσφήμιση κάθε πατριωτικής εκδήλωσης, όπως αυτή του «Μακεδονικού»…

Το ίδιο αξιοποιείται και ο έτερος «διατεταγμένος» προβοκάτορας: ο Αμβρόσιος…

Το ίδιο και αυτός αποτελεί τη διπρόσωπη αιχμή της καθεστωτικής υστερίας: Από τη μια «εξεγερμένος» «υπέρ-πατριώτης» και από την άλλη ΠΙΣΤΟΣ στο καθεστώς του 4ου Ράιχ…

Διαβάστε ένα σχετικό κείμενο, εδώ:
http://resaltomag.blogspot.gr/2011/06/blog-post_1638.html

Βεβαίως ο Αμβρόσιος είναι πιο ΚΥΝΙΚΟΣ προβοκάτορας και δυσφημιστής των «εθνικών» ζητημάτων…

Διότι όταν φωτογραφίζεσαι αγκαλιά με το πολιτικό, προβοκατόρικο κατασκεύασμα του καθεστώτος και του παρακράτους (Χρυσή Αυγή), αυτό αποτελεί μια ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ πράξη, αλλά και «διατεταγμένη» εναντίον των πατριωτικών ζυμώσεων και λαϊκών Κινημάτων…

Δείτε εδώ:
http://news.in.gr/greece/article/?aid=1500192577&ref=newsroomwidget&subscriberUrl=www.tanea.gr

Εδώ ΑΝΟΙΚΤΑ και ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ (εκτός αν είναι εντελώς ηλίθιος) ο Αμβρόσιος προβοκάρει το Συλλαλητήριο για το «Μακεδονικό»

Δίνει το «άλλοθι» και το «τεκμήριο» στις δυνάμεις του 4ου Ράιχ και στις ποικίλες πολιτικές και δημοσιογραφικές πόρνες τους (ΟΛΩΝ των χρωμάτων), ΚΑΙ ιδιαίτερα σε αυτές του Σόρος, να σκούζουν για «εθνικισμούς» και CIA…

ΠΑΝΤΑ κάθε καθεστώς, ιδιαίτερα αυτά του σύγχρονου ΦΑΣΙΣΜΟΥ (4ο Ράιχ) εφευρίσκει ή κατασκευάζει τους «διαβόλους» του για «σκιάχτρα», αλλά και για να προβοκάρουν και να δυσφημίζουν τα κινήματα…

Οι υστερικοί πατριδοκάπηλοι της Πολιτικής, αλλά και της Εκκλησίας είναι τέτοιες «κατασκευές» του 4ου Ράιχ για να αξιοποιούνται από το καθεστώς, αλλά και από τις «αριστερές» κατασκευές των «χρήσιμων ηλιθίων» και του Σόρος…

Διαβάστε και εδώ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=10950 

 

Ανακοίνωση ΜΕΚΕΑ: ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΛΜΗΣΟΥΝ ΟΙ ΔΩΣΙΛΟΓΟΙ ΝΑ ΑΓΝΟΗΣΟΥΝ ΤΗ ΛΑΪΚΗ ΒΟΥΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ

Μετά και από τη μεγαλειώδη συγκέντρωση του λαού στις 21/1 που εκδήλωσε περίτρανα τη θέλησή του ενάντια σε ονομασίες της FYROM που παραβιάζουν κατάφωρα  την βούληση του Ελληνικού λαού, (την οποία οι πολιτικοί απατεώνες Φλαμπουράρηδες που ελέγχουν την ΕΡΤ έκαναν το παν να την υποβιβάσουν μιλώντας για 80.000 συμμετοχή, όταν ακόμη και οι Συντηρητικοί Τάιμς του Λονδίνου μιλούν για 300.000!), το πολιτικό σκηνικό αλλάζει ριζικά. Ιδιαίτερα, όταν οι «αριστεροί» Τσολάκογλου δεν επιτρέπουν καν τη λαϊκή βούληση να εκδηλωθεί με δημοψήφισμα και τη στιγμή μάλιστα που ο λαός της γείτονος θ’ αποφασίσει δημοκρατικά ! Πρέπει μάλιστα να χρωστάμε και ευγνωμοσύνη στον αρχι-δωσίλογο Κοτζιά που μας επέτρεψε να κάνουμε και συλλαλητήριο και καμαρώνει για τη σχετική “δημοκρατικότητά» του, ενώ στο μεταξύ στις «διαπραγματεύσεις» του Νίμιτς πάει με έτοιμο το όνομα (και παραλλαγές του) που του έδωσαν τα Νατοϊκά αφεντικά του. Με βάση όλα αυτά, θέλουμε να δηλώσουμε απερίφραστα τα εξής:

  1. Κατά τη γνώμη μας, η μόνη ονομασία που θα ήταν συμβατή με την Ιστορία και την αρχή της αυτοδιάθεσης των λαών θα ήταν, όπως τονίσαμε στην προηγούμενη ανακοίνωση, η «Σλαβική Μακεδονία», που αποφεύγει τους ύποπτους γεωγραφικούς ή χρονικούς προσδιορισμούς και τονίζει τον κυρίαρχο εθνοτικό χαρακτήρα της πλειοψηφίας του λαού που πρέπει να έχει η ονομασία μιας χώρας (εκτός βέβαια εάν οι γείτονες αποφασίσουν στο δημοψήφισμά τους να συμπεριλάβουν στον ορισμό και την Αλβανική μειοψηφία).
  1. Σε περίπτωση επομένως που αναγκαστούν και οι δικοί μας Τσολάκογλου να ζητήσουν τη γνώμη του λαού με δημοψήφισμα θ’ απαιτούσαμε να συμπεριληφθεί και ο όρος αυτός στις λαϊκές επιλογές.
  1. Εάν τελικά όμως το δημοψήφισμα έχει απλό ερώτημα (όπως είναι πολύ πιθανό αν τολμούσαν δημοψήφισμα) «εάν πρέπει ή όχι η ονομασία να περιέχει τον όρο Μακεδονία», χωρίς ν’ αναφέρονται άλλες ονομασίες, τότε θα καλούσαμε τον λαό να απορρίψει κάθε σύνθετη ονομασία, πέρα από αυτή που ορίζεται με βάση εθνοτικά κριτήρια, όπως αυτή που προτείνουμε.
  1. Τέλος, καλούμε τον λαό, σε περίπτωση που δεν τολμήσουν οι Τσολάκογλου της κατοχικής “κυβέρνησης” να κάνουν δημοψήφισμα, να μην ανεχτεί οποιαδήποτε απόφαση που τυχόν μπορεί να περάσουν στη Βουλή οι Τσιπρο-Δραγασάκηδες μαζί με τους Θεοδωράκηδες κλπ, και να κατέβουν σε μαζική διαδήλωση όλοι στο Μαξίμου μέχρι ν’ αναιρεθεί η όποια απόφαση μιας ψευτο-Βουλής που δεν θα εκπροσωπεί καμιά λαϊκή βούληση, ειδικότερα για το συγκεκριμένο κρίσιμο εθνικό θέμα, όταν ουσιαστικά απαγορεύει την έκφρασή της με δημοψήφισμα. Και αυτό, όταν ακόμη και οι γείτονες στη FYROM έχουν αυτό το δικαίωμα (προφανώς γιατί δεν έχουν γίνει ακόμη προτεκτοράτο, όντας έξω από ΕΕ και ΝΑΤΟ), αλλά όχι ο Ελληνικός λαός που υπέστη τη μεγαλύτερη οικονομική καταστροφή στην Ιστορία του από τη στιγμή που, χάρη στις ξενόδουλες πολιτικές ηγεσίες του, έγινε και επίσημα προτεκτοράτο της Υπερεθνικής Ελίτ.

 

ΜΕΚΕΑ – ΜΕΤΩΠΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ – 22/01/2018

 

 

 

Επανεθνικοποίηση, προβοκάτσιες χρυσαυγιτών, ήττα των εθνομηδενιστών

του Γιώργου Ρακκά

Η πάνδημη συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων στο συλλαλητήριο της 21ης Ιανουαρίου δεν ήταν έκπληξη, ούτε τυχαίο γεγονός. Είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο, μια αυτονόητη αντίδραση, καθώς πληθαίνουν οι ενδείξεις ότι η οικονομική και η κοινωνική κατάρρευση των προηγούμενων ετών μετεξελίσσεται τώρα στο ανώτατο στάδιο της κρίσης που αφορά στην ίδια την αμφισβήτηση της ελληνικής κρατικής κυριαρχίας.

Πλέον είναι σειρά της γεωπολιτικής, εξ ου και η επιτάχυνση στο Μακεδονικό, η σταδιακή κλιμάκωση της τουρκικής επιθετικότητας εναντίον της Ελλάδας, καθώς και η κλιμάκωση των διεκδικήσεων του Αλβανικού εθνικισμού. Έχει πέσει ‘σήμα διάλυσης’, ότι πλέον η ελληνική κυβέρνηση εξαρτώμενη ολοκληρωτικά από τους ξένους σηκώνει σημαία ευκαιρίας, και έτσι οι επίδοξοι σφετεριστές της ιστορίας, του πολιτισμού ή και της κυριαρχίας του ελληνισμού στη  Μακεδονία, την Ήπειρο, την Θράκη, το Αιγαίο, την Κύπρο νοιώθουν την στιγμή σαν μια μεγάλη ευκαιρία για να προωθήσουν την ατζέντα τους.

Το ίδιο ισχύει για τις ΗΠΑ, ακόμα και για την Ρωσία, οι οποίες αντιμετωπίζουν την Ελλάδα σαν κλωτσοσκούφι. Χαρακτηριστική, υπήρξε η στάση του Ρώσου Υπ. Εξ. Λαβρώφ, που κάλεσε την Ελλάδα να παραμείνει ανυποχώρητη στο Μακεδονικό, προκειμένου να αποφύγει την ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, την ίδια στιγμή που η ίδια του η χώρα είναι από τις πρώτες που την έχει αναγνωρίσει ως «Μακεδονία»,. Πίσω από αυτήν την στάση, κρύβεται μια αντίληψη μεταχείρισης της χώρας ως «εργαλείο μιας χρήσης», και αυτό ακριβώς αποδεικνύει την δεινή θέση στην οποία έχει περιέλθει διεθνώς. Για να μην μιλήσουμε για τον Τραμπ και την Μέρκελ, που αντιμετωπίζουν την Ελλάδα ως νεροκουβαλητή.

Σε αυτό το περιβάλλον προκύπτει εντελώς φυσιολογικά η επανεθνικοποίηση της δημόσιας ζωής, δηλαδή η μετατόπιση της ατζέντας από τα μνημόνια και την οικονομία στα γεωπολιτικά ζητήματα της χώρας, κι έτσι, με την κινητοποίηση του ελληνικού λαού συντελείται μια ορισμένη «κοινωνικοποίηση του πατριωτισμού». Τα φτωχότερα, λαϊκά στρώματα, που είναι και συντριπτικά πλέον το μεγαλύτερο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, βγαίνουν στις πλατείες και στα πεζοδρόμια για να διεκδικήσουν εκείνο που θεωρούν ως έσχατη γραμμή άμυνας και αξιοπρέπειας.

Αυτό το κύμα ‘επανεθνικοποίησης’, ωστόσο, προσκρούει στις πραγματικότητες του πολιτικού συστήματος, γεγονός που δύναται να προκαλέσει την δεύτερη μεγάλη μείζονα πολιτική κρίση στην χώρα μετά την μνημονιακή, την περίοδο 2010-2015. Κι αυτό γιατί ο εθνομηδενισμός, ο  οποίος ξεκινάει από τα ξένα κέντρα εξουσίας τα οποία επιβάλλονται στην χώρα, περνάει στην ελληνική κυβέρνηση διαπερνάει κάθετα τον κοινοβουλευτισμό, για να καταλήξει σε κυρίαρχες μερίδες της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου, αρνείται να ευθυγραμμιστεί με το λαϊκό αίσθημα και να εκφράσει τις αγωνίες του.

Η Αριστερά ιδιαίτερα μέσα από τον εθνομηδενισμό  της επανέρχεται σε πολιτικές θέσεις οι οποίες την κατέστρεψαν δυο φορές μέσα στον 20ο αιώνα· ιδίως στο Μακεδονικό παρουσιάστηκε στο παρελθόν να υποστηρίζει εν είδει ‘αντιεθνικισμού’ τον εθνικισμό και των επεκτατισμό των αντιπάλων της Ελλάδας.

Έτσι σήμερα, από την κυβερνητική αριστερά μέχρι τις δυνάμεις του αντιεξουσιαστικού χώρου που κάλεσαν στην αντιδιαδήλωση της 21/01, οι εκατοντάδες χιλιάδες που κατέβηκαν στο συλλαλητήριο είναι και οι ίδιοι «φασίστες» ή «λαγοί του φασισμού:

Έτσι, στο όνομα ενός ψευδο- αντιφασισμού που στην ουσία σπονσοράρει την ανάπτυξη του ναζιστικού φαινομένου και ήδη έχει συμβάλει στην εκτόξευσή του από το 0,1% στο 7%, πραγματοποιούσαν επιθέσεις τις προηγούμενες ημέρες από το συλλαλητήριο, ή και την ίδια, εναντίον γέρων, κοριτσιών και γενικώς οποιουδήποτε τυχαίου φορούσε ή έφερε κάποιο ελληνικό διακριτικό.

Τα επιχειρήματα που ακούστηκαν γενικώς  είναι εξόχως γελοία: Έτσι, οι τουλάχιστον 300.000 του συλλαλητηρίου ήσαν «εθνικιστικές μάζες αδιάφορες για τις οικονομικές διεκδικήσεις και την κοινωνική πάλη» – παρ όλο που εκεί διαδήλωσε η Ιερισσός, που αγωνίζεται και ενάντια στην εξόρυξη, παρ όλο που στο μικρό συντονιστικό το οποίο κάλεσε το συλλαλητήριο συμμετείχαν μέλη των πλατειών του 2011 τους οποίους άλλοτε οι ίδιοι εκθείαζαν ως ‘αυθεντικούς λαϊκούς αγωνιστές’, παρ όλο που η λαϊκή πλειοψηφία που δίνει ρυθμό και βαρύτητα στο περίφημο «ταξικό κίνημα» (sic!) ήταν η ίδια που έδωσε παλμό και μαζικότητα στο χτεσινό συλλαλητήριο.

Η επιπλοκή του εθνομηδενισμού, ερμηνεύει ακόμα και την αντιφατική στάση της εκκλησιαστικής ηγεσίας απέναντι στο λαϊκό αίσθημα, καθώς η τελευταία βρίσκεται να πατάει σε δύο βάρκες. Εξ ου και η κρίση που έπληξε τα ανώτερα κλιμάκια της ιεραρχίας, με αφορμή την θέση που πήρε το αρχιεπίσκοπος σχετικά με το συλλαλητήριο, και τον συνακόλουθο ξεσηκωμό της λαϊκής βάσης εναντίον του.

Το γεγονός ότι οι πνευματικές και πολιτικές ελίτ προδίδουν το λαϊκό αίσθημα σε αυτήν την τόσο κρίσιμη συγκυρία για την χώρα και την κοινωνία δημιουργεί διάφορες, πολύ σοβαρές επιπλοκές.

Κατ’  αρχάς, αφήνεται ανοιχτό πεδίο σε δυνάμεις μιας ορισμένης τυχοδιωκτικής πατριδοκαπηλίας, που επιχειρούν να καπηλευτούν το λαϊκό αίσθημα. Έτσι υπάρχει κίνδυνος να εμφανιστεί ένα φαινόμενο δημαγωγικό, παρόμοιο με εκείνο του ΣΥΡΙΖΑ της περιόδου 2012-2015, που να έχει όμως αυτήν την φορά εθνική ατζέντα. Μέσω αυτού του φαινομένου εκφράζονται και διάφορα συμφέροντα ολιγαρχικού τύπου, που σπεύδουν να εκμεταλλευτούν το πολιτικό κενό ώστε να μπουν ‘σφήνα’ στα δημόσια πράγματα της χώρας. Είναι το μπλοκ της «εργαλειοποίησης του πατριωτισμού», ο οποίος τον θέλει να αναλίσκεται σε επίπεδο κούφιας συνθηματολογίας, να μην αποκτήσει ποτέ σοβαρό εθνικό, κοινωνικό, και πολιτικό περιεχόμενο, ώστε να λειτουργεί μόνο ως πρώτη ύλη στα παιχνίδια της πολιτικής και οικονομικής ολιγαρχίας.

Δεύτερον, οι ανοιχτά νεο-ναζιστικές, οι φιλοναζιστικές και φασιστικές δυνάμεις που σήμερα αντιμετωπίζουν πρόβλημα  γιατί με την μαζική επανεθνικοποίηση της πολιτικής ζωής, την ανάπτυξη του πατριωτισμού «από τα κάτω» τα ακροατήρια γενικεύονται και οι φασίστες απομονώνονται χάνοντας κάθε δυνατότητα να ορίσουν ιδεολογικά το περιεχόμενό του. Γι’ αυτό και καταφεύγουν στην ωμή βια, ώστε να εκτρέψουν το κύμα της εθνικής διαμαρτυρίας εκεί που επιθυμούν, και εκεί που θα λειτουργήσει υπέρ της. Εξ ου και οι οργανωμένες προβοκάτσιες στις οποίες προχώρησε η Χρυσή Αυγή και άλλες ομάδες του φασιστικού εθνικιστικού χώρου την ημέρα και κατά την διάρκεια του συλλαλητηρίου: Η Χ.Α. κατέβηκε στρατιωτικά, με διμοιρίες ροπαλοφόρων που κινούνταν κατόπιν εντολής πρωτοκλασάτων στελεχών, με σκοπό να ‘καθαρίσουν’ το συλλαλητήριο από κάθε άλλη πολιτική παρουσία: Εξ ου και η επίθεση στο πανό του Άρδην, καθώς ο πατριωτικός αντιφασισμός του Άρδην αποτελεί (όπως εξάλλου έχει δηλώσει ρητά και ο Παναγιώταρος σε τηλεοπτική εκπομπή) μείζονα ανταγωνιστή και φραγμό για την περαιτέρω πολιτική ανάπτυξη των ναζί. Στην ίδια λογική λειτούργησε και η πυρπόληση της κατάληψης Libertatia: Στόχος ήταν να εκτραπεί ο χαρακτήρας της διαμαρτυρίας από παλλαϊκή – πατριωτική σε εμφυλιακή και εθνικιστική, με την κυριαρχία εντός της των συμμορίτικων ταγμάτων εφόδου.

***

Αυτό είναι το πολιτικό τοπίο στο οποίο προσκρούει η πατριωτική αφύπνιση, που σταδιακά συντελείται μέσα στην ελληνική κοινωνία. Και αυτό είναι υπέρτατη απόδειξη της ύψιστης πολιτικής της παρακμής: Ένα πρωτογενές και αυθεντικό φαινόμενο, όπως η πατριωτική κινητοποίηση μιας κοινωνίας που αισθάνεται πολύ πραγματική την προοπτική της εθνικής της κατάρρευσης, μπλοκάρεται καθώς επί της ουσίας καλείται να… τετραγωνίσει τον κύκλο προκειμένου να αφήσει πίσω του θετικά πολιτικά αποτελέσματα.

Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση υπάρχουν ο κίνδυνος να επικρατήσει η δημαγωγίας εντός της πατριωτικής κινητοποίησης, και πολιτική της λεηλασία από τυχοδιώκτες, με όξυνση των εμφυλιακών παθών, μπλοκάρισμα του κοινωνικού δυναμικού από την δράση των συμμοριτών κ.ο.κ. Πρόκειται για μια επανάληψη της εμπειρίας του αντιμνημονιακού κινήματος 2011-2015 από την ανάποδη , όπου ένας κύκλος κοινωνικής διαμαρτυρίας ενάντια στον οικονομικό και κοινωνικό εξανδραποδισμό της χώρας κατέληξε τραγικά στην επίταση της λεηλασίας της.

Κάτι τέτοιο απειλείται να συμβεί αυτήν την φορά και σε ό,τι αφορά τα εθνικά θέματα, και το τίμημα αυτήν την φορά δεν είναι μόνο οικονομικό και κοινωνικό αλλά θα αφορά κατ εξοχήν στην εθνική ακεραιότητα του ελληνισμού, κατ’ εξοχήν στην Θράκη, το Αιγαίο και την Κύπρο. Σε αυτήν την προοπτική πλειοδοτούν από κοινού εθνομηδενιστές και φασίστες καθώς αν και ακραία αντιτιθέμενοι και η δύο να εκφυλιστεί τυχοδιωκτικά η πατριωτική κινητοποίηση, καθώς έτσι διασφαλίζεται ο λόγος ύπαρξη και η αναπαραγωγή αμφότερων των στρατοπέδων.

Γι’ αυτό η μοναδική προοπτική είναι να λειτουργήσει αυτό το κύμα της ‘επανεθνικοποίησης’ θετικά, τόσο στο πεδίο των εθνικών θεμάτων, όσο και σε αυτό του κοινωνικού ζητήματος. Γιατί αν αφεθεί αυτή η ώστε να αναπτυχθεί και να ωριμάσει χειραφετημένη από την τοξική επίδραση της πολιτικής παρακμής, θα σηματοδοτήσει την γενική επαναφορά της κοινωνικής διαμαρτυρίας και σε ό,τι αφορά στα εθνικά, και στα οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα – τα οποία συσχετίζονται και διαπλέκονται από την ίδια την πραγματικότητά τους.

Η προοπτική αυτή δεν μπορεί να προκύψει μόνη της. Απαιτείται συστηματική παρέμβαση ώστε να πολιτικοποιηθεί το εθνικό αίσθημα προς την σωστή κατεύθυνση απαντώντας ταυτοχρόνως σε όλες τις προκλήσεις που η ίδια η πολιτική παρακμή θέτει στην κοινωνία: Υπέρβαση του διπόλου εθνομηδενιστών – φασιστών μέσα από έναν πατριωτισμό, ο οποίος αρδεύεται από τις θετικές εθνικοαπελευθερωτικές παραδόσεις των Ελλήνων: Που υπήρξαν ταυτόχρονα κοινωνικές, με την  έννοια ότι πάντοτε έθεταν το ζήτημα της κοινωνικής και οικονομικής δικαιοσύνης, αξίωνε την αυτοδιεύθυνση της ελληνικής κοινωνίας μέσα από ένα αίτημα πραγματικής δημοκρατίας, και που ταυτόχρονα υπήρξε αντιφασιστικός καθώς εξέπεμπε πλάι στο αίτημα για την εθνική χειραφέτηση των Ελλήνων, και ένα πανανθρώπινο, οικουμενικό αίτημα ελευθερίας τέτοιο που κατέγραψε εξ άλλου και ο Διονύσιος Σολωμός στον εθνικό μας ύμνο.