Οι εφορίες οφείλουν να αποδεικνύουν τη φοροδιαφυγή των επαγγελματιών

Το Β’ Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας αποφάνθηκε ότι οι φορολογικές αρχές οφείλουν τεκμηριωμένα να αποδεικνύουν ότι ο ελεύθερος επαγγελματίας δεν εξέδωσε δελτίο παροχής υπηρεσιών για τα ποσά που βρέθηκαν στον τραπεζικό του λογαριασμό και είναι πάνω από τα δηλωθέντα εισοδήματά του, προκειμένου να μπορεί να επιβάλλει πρόστιμα.

Συνέχεια ανάγνωσης Οι εφορίες οφείλουν να αποδεικνύουν τη φοροδιαφυγή των επαγγελματιών

Γιατί θα είναι δραματική η μείωση των αμοιβών το 2017

Σπύρος Στάλιας, Οικονομολόγος Ph.D

  1. Γιατι ’κόβουν’ τους μισθούς και τις συντάξεις τους

Ένα από τα ερωτήματα που τίθενται επιτακτικά, είναι γιατί αυτή η λύσσα της Τρόικα να κόβει συνέχεια μισθούς και συντάξεις και γιατί ακολουθούν πιστά επί της ουσίας αυτές τις εντολές, όλα τα μνημονιακά κόμματα που είναι στη Βουλή, παρά τα παιχνιδάκια που κάνουν μεταξύ τους.

Η αλήθεια είναι ότι όλα τα κόμματα του ευρώ συμμερίζονται την άποψη, και πρέπει να την συμμερίζονται, ότι αν οι μισθοί, ιδιωτικού και δημόσιου τομέα,  και οι συντάξεις περικοπούν, όπως και οι κρατικές δαπάνες, τότε η χώρα θα εισέλθει στην οδό της οικονομικής ανάπτυξης και η ανεργία θα μειωθεί. Η μείωση και η ευελιξία των αμοιβών γενικώς, αποτελεί θεμελιώδες  δόγμα πίστης για αυτούς που αγαπούν και στηρίζουν το ευρώ. Είναι βασική ιδεολογία.  Αν αυτή την στιγμή έχουμε ανεργία, την έχουμε γιατί ακόμα οι μισθοί, οι συντάξεις και οι δαπάνες τους κράτους δεν έχουν περικοπεί  επαρκώς.

Ας παρακολουθήσουμε την διαδικασία της σκέψης των ’μένουμε Ευρώπη’ με όσο πιο απλό τρόπο είναι δυνατόν αυτό να γίνει ή ας παρακολουθήσουμε το έργο πως από την φτώχεια δημιουργείται πλούτος.

Μια οικονομία παράγει υπό τον περιορισμό της τεχνολογία που κατέχει σε μια δεδομένη στιγμή. Κατά συνέπεια ο κάθε εργαζόμενος που προσλαμβάνεται και  συνδυάζει την εργατική του δύναμη με τα μηχανήματα που διαθέτει η χώρα συνολικά, το παραγόμενο προϊόν θα είναι όλο και πιο λίγο και πιο λίγο, έως ότου απορροφηθεί και ο τελευταίος εργάτης που θα εξαντλήσει και την ‘ελάχιστη μονάδα τεχνολογίας’. Αυτό που θα παράγει και ο τελευταίος εργάτης είναι ο εργατικός μισθός.  Με άλλα λόγια κάθε εργάτης που προσλαμβάνεται μειώνει την παραγωγικότητα, γιατί ήδη υποθέσαμε ότι η διαθέσιμη τεχνολογία είναι δεδομένη βραχυχρονίως.

Αφού ο τελευταίος εργάτης ’φέρνει’ τον μισθό του στην επιχείρηση, η επιχείρηση μεγιστοποιεί το κέρδος της καθορίζοντας τον μισθό των εργατών ίσον με αυτό ο τελευταίος εργάτης πράγματι παράγει. Το άθροισμα των πραγματικών μισθών είναι το πραγματικό κόστος μιας επιχείρησης για να απορροφήσει Χ εργάτες.

Δεδομένης της παραγωγής του τελευταίου εργάτη οι επιχειρήσεις συνολικά από αυτή καθορίζουν το ύψος της απασχόλησης στην οικονομία.

Με άλλα λόγια οι επιχειρήσεις θέτοντας το ύψος των πραγματικών μισθών στο ίδιο επίπεδο με την παραγωγή του τελευταίου εργάτη, μεγιστοποιούν τα κέρδη τους και φυσικά δεν μπορούν να κάνουν κάτι καλύτερο.

Έτσι αν μια οικονομία πλήττεται από ανεργία, πάει να πει ότι η παραπάνω διαδικασία δεν μπορεί να υλοποιηθεί, επειδή παρεμποδίζεται από τους εργατικούς νόμους και έτσι οι μισθοί δεν έχουν την ευελιξία που απαιτείται για να απορροφηθεί η ανεργία από τις επιχειρήσεις ή να προβούν σε νέες επενδύσεις οι επιχειρήσεις.

Άρα η ζήτηση για εργασία είναι αντίστροφη του ύψους του εργατικού μισθού. Όσο μεγαλύτερος ο εργατικός μισθός τόσο μικρότερη θα είναι και η απασχόληση και αντιθέτως. Αυτά από την πλευρά της ζήτησης εργασίας των επιχειρήσεων.

Από την πλευρά του εργατικού δυναμικού, της προσφοράς εργασίας, θεωρείται ότι υπάρχει η ίδια συμπεριφορά όπως των επιχειρήσεων. Όπως οι επιχειρήσεις δεν επενδύουν αν δεν μεγιστοποιούν τα κέρδη τους, έτσι και οι εργάτες δεν πάνε στη δουλειά, αν δεν πάρουν τον μεγαλύτερο πραγματικό μισθό, αλλιώς προτιμούν να κάθονται. Πηγαίνουν  στη δουλειά λοιπόν όταν η απέχθεια που τους προκαλεί η εργασία, ικανοποιηθεί από τον μισθό που καταπνίγει το συναίσθημα για την απέχθεια προς αυτή. Τότε μεγιστοποιείται η ικανοποίηση τους, όπως κατ’ αντιστοιχία ικανοποιούνται οι επιχειρήσεις με το ύψος των κερδών τους.

Ας  συνοψίσουμε τα παραπάνω. Τα κόμματα του ευρώ που όλα είναι στο κοινοβούλιο μαζί με την ΕΚΤ το ΔΝΤ και την ΕΕ πιστεύουν στο ιδεολόγημα ότι η αγορά εργασίας για να βρεθεί σε ισορροπία –που σημαίνει ότι όταν οι επιχειρήσεις επιθυμούν να βρουν εργάτες θα μπορούν να τους απασχολήσουν και από την άλλη, όσοι εργάτες επιθυμούν να εργαστούν θα βρουν δουλειά- απαιτείται οι πραγματικοί μισθοί να ισούνται με την παραγωγικότητα του τελευταίου εργάτη που θα προσληφθεί. Η ευελιξία του μισθού αυτού επιτρέπει πάντα, σύμφωνα με το ιδεολόγημα τους, την συνεχή πλήρη απασχόληση. Πάντα.

Αν κάποιος εργάτης, υπάλληλος, αυτοαπασχολούμενος  ή εργάτες, υπάλληλοι, αυτοαπασχολούμενοι δεν έχουν δουλειά, αυτό σημαίνει ότι εκουσίως δεν δουλεύουν, αφού προτιμούν να κάθονται από το να εργάζονται με ένα μισθό που η παραγωγικότητα της οικονομίας επιτρέπει.

Άρα, η ισορροπία της αγοράς εργασίας καθορίζει, μέσω της διαθέσιμης τεχνολογίας,  την πλήρη απασχόληση των πόρων της οικονομίας. Όταν η αγορά εργασίας βρεθεί σε ισορροπία τότε η συνολική παραγωγή, που καθορίζεται από τα επίπεδα της παραγωγικότητας, θα ισούται με το πραγματικό ΑΕΠ.

Στο επίπεδο αυτό του ΑΕΠ, για να πάμε και στα δικά μας, θα έχει υπολογιστεί και το κόστος αποπληρωμής των δανείων μας, έτσι ώστε η χώρα να μην έχει ανάγκη να δανείζεται μελλοντικά.

Εδώ μπορεί να τεθεί ένα ερώτημα. Μα αν έχουμε υψηλή ανεργία, δεν θα μπορούσαμε αυξάνοντας την ζήτηση καταναλωτικών προϊόντων και μέσω των επενδυτικών δαπανών, να απορροφήσουμε την ανεργία;

Η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι. Αύξηση της ζήτησης δεν σημαίνει ότι κατ ανάγκη ότι θα αυξηθεί η παραγωγικότητα της εργασίας. Η ζήτηση της εργασίας, η οποία βασίζεται στην παραγωγικότητα της εργασίας, θα παραμείνει ανεπηρέαστος. Αν οι επιχειρήσεις θελήσουν να αυξήσουν την παραγωγή για να ανταποκριθούν στην αυξημένη ζήτηση, τότε θα πρέπει να ρίξουν και άλλο τους μισθούς, που σημαίνει ότι όχι μόνον δεν θα προσέλθουν νέοι εργάτες να εργαστούν, άλλα και πολλοί από όσους  εργάζονται  θα παραιτηθούν. Τότε οι επιχειρήσεις θα αναγκαστούν να αυξήσουν πάλι τους μισθούς και να βρεθούμε εκεί απ’ όπου αρχίσαμε. Κατά  συνέπεια τίποτε δεν μπορεί να γίνει με την αύξηση της ζήτησης, άλλα μόνο με την μείωση των μισθών είναι δυνατόν να απορροφηθεί η ανεργία.

Κατά συνέπεια με την θεώρηση αυτή καταλήγουμε στην μακροοικονομική αιτιότητα που καθορίζει το ευρώ. Η πρόσφορα καθορίζει την παραγωγή ή το ΑΕΠ. Το τρέχον επίπεδο παραγωγικότητας καθορίζει το ύψος της απασχόλησης. Η πρόσφορα και η ζήτηση εργασίας είναι ανεξάρτητη η μια από την άλλη και συνεπώς  η μείωση των μισθών ένια δυνατόν να απορροφήσει την  ανεργία.

Αυτή είναι η αιτία λοιπόν που τα κόμματα των μνημονίων (σύριζα, νδ, πάσο, χα, ΚΚΕ, ποτάμι, πάνελ) και η Τρόικα, επιμένουν στους χαμηλούς μισθούς, στις ανύπαρκτες συντάξεις, στα εξευτελιστικά  επιδόματα ανεργίας στην καταστροφή του Κράτους. Είναι ένα τέλος μιας λανθασμένης αντίληψης για την αύξηση της απασχόλησης  και μια αρχή για την πρόοδο, στη βάση ενός νεοφιλελευθέρου ιδεολογήματος που αποτελεί το θεμέλιο της Ευρώπης.

Κατά συνέπεια το 2017 να μην εκπλαγείτε από την επική μείωση που σημειωθεί στους μισθούς, στις συντάξεις χωρίς φυσικά να έχουμε αντίστροφη της όλης θλιβερής κατάστασης που ζούμε.

Αν κάποιος νεοφιλελεύθερος έχει αντίρρηση στην ακρίβεια της παραπάνω παρουσίασης εδώ θα είμαι να ακούσω τα επιχειρήματα του.

  1. Τι πρέπει να κάνουμε

Θα προσπαθήσω να αποδείξω το λάθος αυτής της θεωρίας και της θλιβερής εφαρμογής της.

Άλλα πριν, να σας υπενθυμίσω μια μικρή ιστορία. Μετά το Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο η δημοκρατία  θριάμβευση, ο αυταρχισμός  ηττήθηκε ως υπαίτιος του πολέμου. Εκείνη την εποχή δημιουργήθηκαν 22 νέα δημοκρατικά συντάγματα σε όλη Ευρώπη. Από τις αρχές του 1920 έως τα μέσα του 1930 όμως οι Δημοκρατίες κατέρρευσαν και αντικαταστάθηκαν με αυταρχικά καθεστώτα, πιο βάρβαρα ακόμα από τα προηγούμενα βασιλικά καθεστώτα. Γιατί κατέρρευσαν τόσο εύκολα οι Δημοκρατίες; Επειδή είχαν απεμπολήσει την επικυριαρχία τους αφού είχαν υιοθετήσει το ευρώ της εποχής, τον χρυσό. Όταν αυτό κάνει μια χώρα, αργά ή γρήγορα το μόνο που της  απομένει μετά να κάνει, είναι να επιβάλει  λιτότητα, την βάρβαρη μείωση μισθών, συντάξεων, κοινωνικών παροχών, διάλυσης τους κράτους, με σκοπό μέσω της ανάκτησης της ανταγωνιστικότητας και διατήρησης της ‘εξωτερικής αξίας του νομίσματος’, να βάλει μπρος της οικονομία.

Φυσικά όλες οι Δημοκρατίες απέτυχαν, κατέρρευσαν, αυταρχικά καθεστώτα ήλθαν στην εξουσία και οδηγηθήκαμε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Άλλα ας υποθέσουμε τώρα ότι έχουμε μια χώρα που εκδίδει το δικός της νόμισμα. Μια χώρα που εκδίδει το δικός της νόμισμα και το όποιο δεν είναι μετατρέψιμο σε άλλο νόμισμα ή σε χρυσό, ελευθέρα διακυμαίνεται στις αγορές,  εξ αντικείμενου δεν πτωχεύει ποτέ.

Εφ όσον έχει απεριόριστη αγοραστική  δύναμη το κράτος μπορεί να αγοράσει οτιδήποτε από τον ιδιωτικό τομέα και μάλιστα στις τιμές που αυτό επιθυμεί. Έτσι το κυρίαρχο κράτος μπορεί να μεταφέρει πόρους από τον ιδιωτικό στο δημόσιο τομέα και έτσι το κράτος να ασκήσει την οικονομική και κοινωνική πολιτική που επιθυμεί με την θέληση του λάου.

Αυτό γιατί μπορεί να γίνει; Για τον απλό λόγο, γιατί ο ιδιωτικός τομέας θέλει το χρήμα, που μόνο το κράτος εκδίδει, για να πληρώσει τους φόρους που το κράτος επιβάλει.

Προσοχή το κράτος δεν φορολογεί για να χρηματοδοτήσει τις δαπάνες του, όπως τώρα γίνεται με το ευρώ, αφού εδώ το κράτος εκδίδει το νόμισμα του. Η δαπάνη του κράτους προηγείται της φορολογίας, και δεν έχει καμιά, μα καμία, σχέση με την χρηματοδότηση του Κράτους η φορολογία. Κατά συνέπεια οτιδήποτε παράγεται, το κράτος μπορεί να το αγοράσει από τον ιδιωτικό τομέα.

Από την άλλη πλευρά ο ιδιωτικός τομέας με προθυμία πουλάει αγαθά και υπηρεσίες στο κράτος αφού θα πρέπει να βρει τα χρήματα που είναι αναγκαία για πληρώσει τους φόρους του. Αυτό δημιουργεί την εθνική ζήτηση για το χρήμα. Αλλά η επιθυμία του ιδιωτικού τομέα να αποκτήσει τα χρήματα για να πληρώσει φόρους, παράλληλα με την επιθυμία του να αποταμιεύει,  δημιουργεί ανεργία.

Δηλαδή μια μεταβολή της ιδιωτικής δαπάνης με στόχο να αποταμιεύσει πιο πολύ, οδηγεί στην ανεργία.

Είναι θέμα λογιστικής απεικόνισης. Τα εισοδήματα που δημιουργήθηκαν κατά την διάρκεια της παραγωγής θα πρέπει να δαπανηθούν για να αγοραστεί η παραγωγή.

Αν αυτό δεν γίνει, τότε η ακούσια ανεργία εμφανίζεται, κατά την οποία η προσφερόμενη εργασία δεν αγοράζεται στις τρέχουσες τιμές.

Με άλλα λόγια η ανεργία είναι προϊόν της μη θέλησης του ιδιωτικού τομέα να δαπανήσει ότι εισέπραξε, των λοιπών παραγόντων παραμενόντων σταθερών. Μετά αυτό μεταφράζεται σε μείωση τη παραγωγής και αύξηση της ανεργίας.

Σε αυτή την περίπτωση  η μείωση των μισθών δεν οδηγεί την αγορά εργασίας σε ισορροπία εκτός και εάν οι επιχειρήσεις εξ ολοκλήρου αυξήσουν τις δαπάνες τους, πράγμα που δεν γίνεται αφού θέλουν να αποταμιεύσουν..

Άρα η ανεργία είναι αποτέλεσμα της μη επαρκούς δαπάνης στην οικονομία.

Η ανεργία μπορεί να εξαλειφθεί αν οι δαπάνες του κράτους ικανοποιούν  τον ιδιωτικό τομέα να βρίσκει χρήματα για να πληρώνει τους φόρους του, να ικανοποιεί τις ανάγκες του για να αποταμιεύει και ταυτοχρόνως να αγοράζουν οι δαπάνες  το μη απασχολούμενο εργατικό δυναμικό.

Κατά συνέπεια με την θεώρηση αυτή καταλήγουμε σε αντίθετη μακροοικονομική αιτιότητα από αυτήν που καθορίζει το ευρώ. Εδώ η ζήτηση καθορίζει την παραγωγή ή το ΑΕΠ. Τα επίπεδα της παραγωγής καθορίζουν το ύψος της απασχόλησης με δεδομένο το τρέχον επίπεδο παραγωγικότητας.  Η αγορά εργασίας οριοθετείται από την ζήτηση για εργασία. Με δεδομένο το επίπεδο των μισθών καθορίζεται το ύψος της απασχόλησης, και τέλος οι επιχειρήσεις δεν θα παράγουν πιο πολύ αν η ζήτηση δεν αυξηθεί. Τέλος οι μισθοί είναι κόστος για τις επιχειρήσεις άλλα εισόδημα για τους εργαζόμενους. Έτσι μια καθολική μείωση των μισθών μπορεί να μείωση το κόστος παραγωγής άλλα ταυτόχρονα μειώνει τα εισοδήματα και κατά συνέπεια η προσφορά και η ζήτηση για εργασία δεν είναι ανεξάρτητες μεταξύ τους, πράγμα που ισχυρίζονται οι νεοφιλελεύθεροι.

Νομίζω ότι από την παραπάνω ανάλυση να έγινε σαφές ότι η παραγωγή, το ΑΕΠ, η απασχόληση καθορίζονται από την συνολική δαπάνη της οικονομίας και οτιδήποτε εμποδίζει την δαπάνη να εκδηλωθεί υπονομεύει την απασχόληση, το ύψος των μισθών, των συντάξεων, την υγεία, την παιδεία, την άμυνα και τα κέρδη των επιχειρήσεων. Παρεμποδίζει  την οικονομική ανάπτυξη, την πορεία μας σε μια πολιτισμένη ζωή στα πλαίσια μια υγιούς κοινωνίας.. Αυτό ας μας παρακίνηση να φύγουμε από τα δεσμά του ευρώ ως μια πράξη απλής γνώσης  αλλιώς διαρκώς θα καταστρεφόμαστε από την αγνωσία που προκαλεί φόβο.

H αγορά ακινήτων σε ημιθανή κατάσταση

 Η αγορά, βρίσκεται πλέον σε ημιθανή κατάσταση και το αν τελικά θα αναστηθεί ή θα πέσει σε ακόμη πιο βαθύ επιθανάτιο ρόγχο θα εξαρτηθεί κυρίως από τις κινήσεις που θα κάνει η κυβέρνηση στο μέτωπο της φορολογίας των ακινήτων, αλλά και γενικότερα στην οικονομία, με τη διαπραγμάτευση με τους δανειστές και το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στο μεγαλύτερο Ειρηνοδικείο της χώρας, το Ειρηνοδικείο Αθηνών, οι αποποιήσεις κληρονομιάς το 2015 ανήλθαν σε 9.566, από 6.079 που ήταν το 2013. Οι αποποιήσεις κληρονομιών, με βάση τα στοιχεία από τα Ειρηνοδικεία της χώρας, ανήλθαν το 2015 σε 45.627, από 29.200 που ήταν το 2013 και 41.386 που ήταν το 2014. Ενδεικτικά, στο Ειρηνοδικείο Θεσσαλονίκης το 2013 οι αποποιήσεις κληρονομιών ήταν 3.298, το 2014 ανήλθαν σε 4.465 και το 2015 έφτασαν τις 5.068.

Σημαντική αύξηση παρουσιάζουν οι αποποιήσεις κληρονομιών στο Ειρηνοδικείο Πειραιά. Το 2013 οι αποποιήσεις κληρονομιών ήταν 1.509, το 2014 ήταν 1.539, και το 2015 ανήλθαν σε 1.692. Μάλιστα θα πρέπει να σημειωθεί ότι υψηλά είναι τα ποσοστά των αποποιήσεων κληρονομιών, όχι μόνο σε περιοχές όπως η Καλλιθέα που τα σπίτια πωλούνται σε χαμηλότερες τιμές, αλλά και περιοχές όπως το Χαλάνδρι και το Μαρούσι, αφού όσο «ψηλώνουν» οι αντικειμενικές αξίες τόσο περισσότερες είναι και οι αποποιήσεις κληρονομιών.

Στην πράξη, με την αποποίηση κληρονομιών τα ακίνητα περνούν στην κυριότητα του Δημοσίου και επί της ουσίας αχρηστεύονται για πολλά χρόνια αφού οι ρυθμοί με τους οποίους η δημόσια διοίκηση αξιοποιεί την περιουσία της είναι, επιεικώς, αργοί.

Οι τιμές των ακινήτων, σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, έχουν υποχωρήσει από την έναρξη της κρίσης κατά μέσο όρο κατά 39%, ενώ στο ίδιο επίπεδο υπολογίζεται και η υποχώρηση των μισθωμάτων. Οι επενδύσεις σε ακίνητα έχουν ουσιαστικά καταρρεύσει και η συνολικότερη κατάρρευση της κτηματαγοράς αντανακλάται και σε μερικές παρενέργειες που έχουν κάνει την εμφάνισή τους τα τελευταία χρόνια. Τα έσοδα των υποθηκοφυλακείων, στα οποία καταγράφονται οι μεταβιβάσεις κάθε είδους, έχουν χτυπήσει πάτο.  Υπολογίζεται ότι το 2015 και φέτος τα έσοδά τους και ο αριθμός των πράξεων συνέχισαν την πτωτική τάση με ρυθμό 20%. Και αυτό δεν είναι τυχαίο αφού χιλιάδες είναι οι φορολογούμενοι που, προκειμένου να αποφύγουν την πληρωμή των τσουχτερών φόρων που συνεπάγεται η ακίνητη ιδιοκτησία, προχωρούν σε δηλώσεις αποποίησης κληρονομιών.

Τι έρχεται με τις αντικειμενικές

Μεγάλο πρόβλημα για την αποδοχή μιας κληρονομιάς ή την πραγματοποίηση μιας γονικής παροχής αποτελούν οι εξωπραγματικές αντικειμενικές αξίες που αποτελούν τη βάση για τον υπολογισμό των σχετικών φόρων. Αυτό ισχύει κατά κύριο λόγο κατά την κληρονομιά ή γονική παροχή ακινήτων σημαντικής αντικειμενικής αξίας την ώρα που οι εμπορικές αξίες έχουν ουσιαστικά καταρρεύσει.

Δεν είναι τυχαίο ότι πρόσφατα το Συμβούλιο της Επικρατείας ακύρωσε τις αλλαγές στις αντικειμενικές αξίες που έγιναν τον Μάιο του 2016 καθώς, όπως αναφερόταν στην απόφαση, δεν ελήφθησαν υπόψη στον καθορισμό των νέων αξιών οι συνθήκες που επικρατούν στην κτηματαγορά. Πιο συγκεκριμένα, στις περιοχές με τιμή ζώνης άνω των 4.050 ευρώ οι αντικειμενικές αξίες δεν μειώθηκαν επειδή αυτό έκρινε ουσιαστικά το υπουργείο Οικονομικών με πολιτικά κριτήρια. Στις περιοχές αυτές περιλαμβάνεται η Φιλοθέη, οι Δελφοί, το Ψυχικό και ο Νέος Βουτζάς.

Το υπουργείο Οικονομικών υποχρεούται να «διορθώσει» τις αντικειμενικές αξίες σε αυτές τις περιοχές, να προχωρήσει, δηλαδή, σε σημαντική μείωσή τους. Όπως σημειώνουν αρμόδια στελέχη του οικονομικού επιτελείου, οι αλλαγές που θα γίνουν σε αυτές τις περιοχές θα αποτελέσουν και μπούσουλα για τη συνολική αλλαγή στις αντικειμενικές. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η ευθυγράμμιση των αντικειμενικών αξιών με τις εμπορικές αξίες των ακινήτων και η δημιουργία ενός μόνιμου μηχανισμού επικαιροποίησης των αξιών αποτελεί μνημονιακή υποχρέωση του υπουργείου Οικονομικών Πιο συγκεκριμένα, θα πρέπει να έχει πραγματοποιηθεί το αργότερο έως τον Ιούνιο του 2017. Με δεδομένο ότι οι αντικειμενικές αξίες είναι πλέον κατά μέσο όρο 20%-30% υψηλότερες από τις εμπορικές αναμένεται μεγάλη μείωσή τους μέσα στο πρώτο μισό του 2017.

Ο ΕΝΦΙΑ του 2017

Το υπουργείο Οικονομικών αναγκαστικά λόγω των αλλαγών στις αντικειμενικές αξίες θα βάλει στο χειρουργείο τον ΕΝΦΙΑ με στόχο έναν νέο φόρο ακίνητης ιδιοκτησίας το 2017 και τα επόμενα χρόνια. Αυτό που σίγουρα δεν αλλάζει και αποτελεί μνημονιακή δέσμευση είναι το ποσό που υποχρεούται να εισπράττει κάθε χρόνο από τους ιδιοκτήτες ακινήτων το Δημόσιο. Πρόκειται για ποσό 2,65 δισεκατομμυρίων ευρώ. Στις προθέσεις του ΥΠΟΙΚ είναι να δημιουργηθεί το 2017 ένας «πιο δίκαιος φόρος», δηλαδή να υπολογίζεται μόνο με βάση την αξία και όχι με φόρο ανά τετραγωνικό που ισχύει για τον ΕΝΦΙΑ.

Η ηγεσία του ΥΠΟΙΚ επιθυμεί να υπολογιστεί με τις νέες αντικειμενικές ο φόρος ακινήτων του 2017. Αυτό που ουσιαστικά αναμένεται, εφόσον τελικά πάρουν το πράσινο φως από τους «θεσμούς» τα κυβερνητικά σχέδια για αλλαγές στον φόρο ακινήτων, θα είναι η δημιουργία ενός νέου Φόρου Ακίνητης Περιουσίας ο οποίος θα έχει ένα μικρό αφορολόγητο όριο και κλίμακα με συντελεστές που θα φθάνουν σε υψηλά επίπεδα (έως και 2%), ανάλογα με το ύψος της συνολικής αξίας των ακινήτων του φορολογουμένου.

Οι αλλαγές

Στο τραπέζι του ΥΠΟΙΚ, όμως, βρίσκονται αλλαγές που, όπως αναφέρθηκε, θα μετατοπίσουν φορολογικό βάρος από μια κατηγορία ιδιοκτητών σε άλλη. Έτσι, σχεδιάζεται η πλήρης απαλλαγή των φορολογουμένων που σήμερα απαλλάσσονται κατά 50% από τον ΕΝΦΙΑ. Πρόκειται για περίπου 1,2 εκατ. φορολογουμένους με χαμηλό εισόδημα και αξία ακίνητης περιουσίας. Επίσης σχεδιάζεται η επέκταση του συμπληρωτικού φόρου και στις εκτός σχεδίου εκτάσεις. Με τα έσοδα που θα εξασφαλιστούν από αυτήν την επέκταση θα χρηματοδοτηθεί η επέκταση της προηγούμενης φοροαπαλλαγής.

Αλλαγές σε κληρονομιές, αφορολόγητα

Αλλαγές και μάλιστα σημαντικές ετοιμάζει το υπουργείο Οικονομικών και στη φορολογία κληρονομιών, γονικών παροχών και μεταβίβασης. Στο ΥΠΟΙΚ θεωρούν ότι οι κλίμακες και τα αφορολόγητα όρια που ισχύουν σήμερα στους φόρους κληρονομιάς, γονικών παροχών, δωρεών και μεταβίβασης δεν συμβαδίζουν πλέον με την πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί στην κτηματαγορά, αλλά και με την πραγματικότητα που θα δημιουργηθεί μετά τη μείωση τω αντικειμενικών αξιών. Ουσιαστικά, αν δεν αλλάξουν οι κλίμακες και τα αφορολόγητα όρια, σχεδόν όλες οι μεταβιβάσεις θα είναι χωρίς φορολογική επιβάρυνση. Ωστόσο, η μείωση των αντικειμενικών αξιών αναμένεται να περιορίσει το φορολογικό βάρος για τις γονικές παροχές μεγάλων ακίνητων περιουσιών που σήμερα δεν πραγματοποιούνται λόγω του βάρους που φέρνουν στους ιδιοκτήτες.

Υπενθυμίζεται ότι στον φόρο κληρονομιών και γονικών παροχών από γονιό ή παππού στο τέκνο ή τον εγγονό, υπάρχει σήμερα αφορολόγητο όριο 150.000 ευρώ αντικειμενικής αξίας, ενώ για τις επόμενες 150.000 ευρώ αξία επιβάλλεται φορολογικός συντελεστής 1%. Έτσι, όταν ένας παππούς δίνει στο εγγόνι του ακίνητα αντικειμενικής αξίας 150.000 ευρώ, δεν πληρώνει φόρο, ενώ αν δίνει ακίνητα αντικειμενικής αξίας 300.000 ευρώ, τότε καταβάλλει φόρο γονικής παροχής ύψους 1.500 ευρώ.

Φόρος Μεταβίβασης

Στο τραπέζι του υπουργείου Οικονομικών βρίσκονται και αλλαγές στον φόρο μεταβίβασης και συγκεκριμένα στα αφορολόγητα όρια που υπάρχουν για την απόκτηση της πρώτης κατοικίας των φορολογουμένων.

Σήμερα, το αφορολόγητο όριο από τον φόρο μεταβίβασης για όσους αποκτούν πρώτη κατοικία είναι 200.000 ευρώ για τον άγαμο και 250.000 ευρώ για τον έγγαμο. Το αφορολόγητο όριο προσαυξάνεται κατά 25.000 ευρώ για καθένα από τα δύο πρώτα παιδιά και κατά 30.000 ευρώ για το τρίτο και καθένα από τα επόμενα. Για παράδειγμα, για τον έγγαμο με δύο παιδιά ισχύει σήμερα αφορολόγητο όριο από τον φόρο μεταβίβασης ύψους 300.000 ευρώ. Για αγορά οικοπέδου το αφορολόγητο όριο ανέρχεται σε 50.000 ευρώ για τον άγαμο, 100.000 ευρώ για τον έγγαμο, με προσαύξηση 10.000 ευρώ για κάθε ένα από τα δύο πρώτα παιδιά και 15.000 για κάθε ένα από το τρίτο και τα επόμενα. Σε περίπτωση αγοράς κατοικίας, στο ποσό της απαλλαγής περιλαμβάνεται και η αξία μιας θέσης στάθμευσης αυτοκινήτου και ενός αποθηκευτικού χώρου, για επιφάνεια έως 20 τετραγωνικών για κάθε ιδιοκτησία, εφόσον βρίσκονται στο ίδιο ακίνητο και αποκτώνται ταυτόχρονα με το ίδιο συμβόλαιο αγοράς.

Τα παραπάνω αφορολόγητα όρια κρίνονται πλέον υψηλά στο υπουργείο Οικονομικών και θα γίνουν ακόμη πιο υψηλά με τη μείωση των αντικειμενικών αξιών.

Στην αναμονή για το νέο «εξοικονομώ»

Χιλιάδες είναι οι ιδιοκτήτες ακινήτων οι οποίοι περιμένουν την ανακοίνωση του νέου προγράμματος ενεργειακής αναβάθμισης κατοικιών «Εξοικονομώ» καθώς το προηγούμενο πρόγραμμα που έληξε ουσιαστικά το 2015 αποδείχθηκε εξαιρετικά επιτυχημένο για την επένδυση πολλών ιδιοκτητών στην ανακαίνιση των οικιστικών τους ακινήτων.

Αν και έχει προαναγγελθεί πάρα πολλές  φορές  ότι το νέο πρόγραμμα βρίσκεται «προ των πυλών», ακόμη δεν έχει ανακοινωθεί. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να βρίσκονται στην αναμονή πολλές δαπάνες αναβάθμισης κατοικιών  οι οποίες μπορούν  να δώσουν και το «φιλί της ζωής» στην ασθμαίνουσα αγορά του οικοδομικού κλάδου της ελληνικής οικονομίας.

http://sofokleous10.gr/index.php/top-stories/item/68140-h-2017

Αυξάνονται οι τιμές των καυσίμων στα νησιά

Αυξάνονται κατακόρυφα οι τιμές των καυσίμων στα νησιά, που δεν εξαιρέθηκαν από την αύξηση του ΦΠΑ, ενώ παράλληλα αυξάνεται ο Ειδικός Φόρος κατανάλωσης.

Όπως ανέφερε σε συνέντευξή του στο ΣΚΑΪ, ο πρόεδρος Πρατηριούχων, Γιώργος Ασμάτογλου η αύξηση είναι πιο μεγάλη στο πετρέλαιο κίνησης.

Το λίτρο της αμόλυβδης στην Αμοργό έφτασε στο 1,90 ευρώ και το πετρέλαιο κίνησης στο 1,53 ευρώ. Την ίδια στιγμή, στο 1,89 ευρώ βρίσκεται η τιμή της αμόλυβδης στη Μήλο και στο 1,53 ευρώ το πετρέλαιο κίνησης. Στη Μύκονο και τα Κουφονήσια, η βενζίνη «άγγιξε» το 1,80 ευρώ και το 1,47 ευρώ το πετρέλαιο κίνησης .

Στο 1,82 ευρώ έφτασε η αμόλυβδη στην Κάρπαθο. Στο 1,70 ευρώ η βενζίνη στη Σαντορίνη και στο 1,39 ευρώ το πετρέλαιο κίνησης.

Αύξηση κατά 15% έχουμε και στο υγραέριο κίνησης.

Στα καύσιμα, υψηλότερος είναι πλέον ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης στη βενζίνη (από 0,67 ευρώ στα 0,70 ευρώ το λίτρο), στο πετρέλαιο κίνησης (από 0,33 στα 0,41 ευρώ το λίτρο) και στο υγραέριο κίνησης (από 0,33 στα 0,43 ευρώ το λίτρο), γεγονός που εκτιμάται ότι θα οδηγήσει σε αύξηση 5-6 λεπτών στη λιανική τιμή της βενζίνης και 8-10 λεπτών στις τιμές του πετρελαίου και του υγραερίου κίνησης αντίστοιχα.

Αξίζει να αναφερθεί ότι από τις 18 Νοεμβρίου η αύξηση στην τιμή της αμόλυβδης υπολογίζεται ήδη στα επίπεδα των 12 λεπτών το λίτρο (στα 1,54 ευρώ/λίτρο πλέον), ενώ στο ντίζελ κίνησης η αύξηση είναι ήδη της τάξης των 16 λεπτών (στα 1,28 ευρώ το λίτρο).

Προς τα 100 δισ. ευρώ τα ληξιπρόθεσμα χρέη στο Δημόσιο

Συνεχίζεται με γοργούς ρυθμούς η αύξηση των ληξιπρόθεσμων χρεών προς το Δημόσιο, παρά το γεγονός ότι την ίδια ώρα οι ρυθμοί επιβολής των κατασχέσεων σε βάρος καταθέσεων, εισοδημάτων και περιουσιών των οφειλετών επιταχύνονται από τις υπηρεσίες της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ).

Τον Νοέμβριο έμειναν απλήρωτα άλλα 890 εκατ. ευρώ χρέη προς το Δημόσιο και το συνολικό ύψος των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς τις ΔΟΥ ξεπέρασε τα 94 δισ. ευρώ, ο δε αριθμός των οφειλετών υπερέβη τα 4,31 εκατομμύρια.Τον ίδιο μήνα οι κατασχέσεις σε βάρος των οφειλετών του Δημοσίου έφθασαν τις 22.408. Με τους ρυθμούς που αυξάνονται κάθε μήνα τα ληξιπρόθεσμα χρέη προς το Δημόσιο είναι βέβαιο ότι μέσα στο α’ τρίμηνο του 2017 θα ξεπεράσουν τα 100 δισ. ευρώ και μέχρι το τέλος του 2017 θα υπερκαλύψουν και το 60% του ΑΕΠ. Ειδικότερα, σύμφωνα με νεότερα στοιχεία της ΑΑΔΕ, τα ληξιπρόθεσμα χρέη των φυσικών και των νομικών προσώπων προς τις ΔΟΥ ανέρχονταν σε 94,186 δισ. ευρώ στο τέλος Νοεμβρίου από 93,935 δισ. ευρώ στο τέλος Οκτωβρίου, ενώ ο αριθμός των οφειλετών έφθανε τα 4.312.287 στο τέλος Νοεμβρίου από 4.304.752 στο τέλος Οκτωβρίου του 2016.