Αρχείο κατηγορίας Απόψεις

Τραπεζικά προβλήματα και θεραπείες

Με την υπόσχεση ότι θα την συζητήσουμε σήμερα, αφήσαμε χτες να αιωρείται η εξής απορία: «αφού οι τράπεζες μπορούν όποτε θέλουν να εκδώσουν χρήμα, γιατί αντιμετωπίζουν προβλήματα και ζητούν βοήθεια με μέτρα όπως οι έλεγχοι κεφαλαίων (capital control) ή οι ανακεφαλαιοποιήσεις;». Ας κάνουμε δυο παρατηρήσεις, που θα μας βοηθήσουν να αντιληφθούμε την απάντηση:

Συνέχεια ανάγνωσης Τραπεζικά προβλήματα και θεραπείες

Οι απολογητές της προώθησης της LGBT αντζέντας έρχονται σε αντίθεση με τις πιο βασικές μαρξιστικές αρχές

Το είχαμε προβλέψει ότι το ζήτημα δεν ήταν μόνο το σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ των ομοφυλοφίλων αλλά η συνολική προώθηση της LGBT αντζέντας που αποτελεί ένα συνονθύλευμα ιδεαλιστικών και αντιεπιστημονικών ιδεολογημάτων.

Συνέχεια ανάγνωσης Οι απολογητές της προώθησης της LGBT αντζέντας έρχονται σε αντίθεση με τις πιο βασικές μαρξιστικές αρχές

Το παραμύθι του ιδωτικού μας χρέους

Ας συνεχίσουμε την συζήτηση πάνω στο θέμα που πιάσαμε χτες, βάζοντας μια άλλη παράμετρο, λίαν ενδιαφέρουσα. Δεν υπάρχει αντίρρηση ως προς το ότι το δημόσιο χρέος μιας χώρας συνιστά βασική πτυχή τής οικονομικής της κατάστασης. Μόνο μια πτυχή όμως. Αν θέλουμε να μιλήσουμε σοβαρά για την οικονομία μιας χώρας δεν αρκεί να εξετάσουμε μόνο το δημόσιο χρέος της. Όπως είπαμε στο προηγούμενο σημείωμά μας, πρέπει να δούμε και την περιουσία της. Κι όπως θα πούμε σήμερα, πρέπει να λάβουμε υπ’ όψη μας και το ιδιωτικό χρέος της.

Συνέχεια ανάγνωσης Το παραμύθι του ιδωτικού μας χρέους

Η ανάγκη του εθνικού κρατικού νομίσματος και τι εξυπηρετεί;

Δημήτρης Καζάκης

Γιατί μιλάμε για εθνικό κρατικό νόμισμα; Τι είναι εκείνο που μας εξαναγκάζει να τοποθετηθούμε υπέρ του εθνικού κρατικού νομίσματος και εναντίον του ευρώ; Η ιδεολογία; Η συγκυρία; Η σκοπιμότητα;
Τίποτε απ’ όλα αυτά. Δεν ανήκουμε στην ομιχλώδη και άκρως επικίνδυνη κατηγορία των δραχμιστών. Κι ο λόγος είναι απλός. Δεν ανήκουμε σ’ εκείνους που έχουν ανάγει σε πανάκεια τη δραχμή. Δεν είμαστε καν υπέρ της δραχμής. Ούτε θεωρούμε την έξοδο από το ευρώ κάτι περισσότερο από μια αναγκαία αφετηριακή πράξη προκειμένου να αποκτήσουμε την απαραίτητη ελευθερία των κινήσεων και των επιλογών που έχει ανάγκη η ελληνική οικονομία και κοινωνία.

Συνέχεια ανάγνωσης Η ανάγκη του εθνικού κρατικού νομίσματος και τι εξυπηρετεί;

Πως βαπτίστηκαν οι ζημιές των Τραπεζών Δημόσιο Χρέος

Σπύρος Λαβδιώτης

Υπάρχει μια διάχυτη ελληνική και διεθνής γνώμη, η οποία είναι άκρως εσφαλμένη και παραπλανητική, ότι η Ελληνική χρεοκοπία οφείλεται αποκλειστικά στην κρατική ασυδοσία που οδήγησε στον εκτροχιασμό του δημοσίου χρέους.

Η λανθασμένη αυτή γνώμη που επικρατεί και προωθείται ένθερμα από τα ΜΜΕ, συνεχίζει να είναι εμπεδωμένη στο μυαλό του απλού πολίτη ακόμη και σήμερα. Το παράδοξο είναι ότι ενώ έχουν περάσει σχεδόν οκτώ ολόκληρα χρόνια από την αποφράδα μέρα της 10ης Μάιου 2010- ημέρα της υπογραφής του Α’ Μνημονίου της εθνικής υποτέλειας- το κοινό εξακολουθεί να θεωρεί ως δεδομένο ότι το «κρατικό» χρέος προήλθε από την κραιπάλη του δημοσίου. Συνέχεια ανάγνωσης Πως βαπτίστηκαν οι ζημιές των Τραπεζών Δημόσιο Χρέος

Η ακαταμάχητη γοητεία του λαϊκισμού

Μάκης Καραγιάννης

Η ελληνική κοινωνία αγουροξυπνημένη από τον λήθαργο της μπελ εποκ ενός καταναλωτικού ευδαιμονισμού που στηρίχτηκε στον υπερδανεισμό, αναζητά οργισμένη εξιλαστήρια θύματα. Το ελληνικό δημόσιο χρεοκόπησε. Όμως εκείνο που μας διαφεύγει είναι ότι ταυτόχρονα χρεοκόπησαν οι Δήμοι, οι συνεταιρισμοί, τα νοσοκομεία,  τα ΜΜΕ.

Εν τέλει, χρεοκόπησε όχι το δημόσιο αλλά ένας ολόκληρος τρόπος σκέψης, οργάνωσης και πολιτικής στην οποία στηρίχτηκε η μεταπολίτευση. Δεν πρόκειται για οικονομική χρεοκοπία αλλά για την  χρεοκοπία των μυαλών και των συνειδήσεων.

Συνέχεια ανάγνωσης Η ακαταμάχητη γοητεία του λαϊκισμού

Τι κερδίσαμε;

Το 2010 μπήκαμε στα μνημόνια για να παραμείνουμε στο ευρώ.
Σου είπαν πως αν φύγουμε από αυτό και πάμε στη δραχμή θα χάσουμε το 35% του εισοδήματός μας.
Για να δούμε τι έχουμε χάσει μέχρι σήμερα;
Συνέχεια ανάγνωσης Τι κερδίσαμε;

Η παρακμή του Κεφαλαίου και οι επικίνδυνες αυταπάτες της Εργασίας

Κώστας Λάμπος. Όσοι αντιμετωπίζουν τις παρακμιακές εξελίξεις σε τοπικό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο ως πολίτες και όχι ως ‘ποίμνια’ θρησκευτικών αγυρτών και ως οπαδοί εξουσιομανών τυχοδιωκτών, διερωτώνται για το κατά πόσον οι τοπικές κοινωνίες, τα έθνη και η ανθρωπότητα συνολικά αποτελούνται από λογικά όντα που θέλουν να επιβιώσουν, να ευτυχίσουν και να συνεχίσουν να δημιουργούν την ιστορία τους ως συλλογικότητες, ως επιμέρους και ως το Όλον Εμείς. Συνέχεια ανάγνωσης Η παρακμή του Κεφαλαίου και οι επικίνδυνες αυταπάτες της Εργασίας