Η εκλιπούσα Κύπρος και οι πολιτικοί της

Του Άριστου Μιχαηλίδη από την εφημερίδα Φιλελεύθερος

Μας έκανε εντύπωση μια ανακοίνωση του ΑΚΕΛ, που σχολίαζε την πολύ θετική κοινή θέση των 28 κρατών μελών στο Συμβούλιο Σύνδεσης Ε.Ε. – Τουρκίας. Το Συμβούλιο καλεί ξεκάθαρα την Άγκυρα να εφαρμόσει το Πρωτόκολλο τελωνειακής σύνδεσης, να αναγνωρίσει δηλαδή την υποχρέωσή της έναντι της Κυπριακής Δημοκρατίας και να ανοίξει λιμάνια και αεροδρόμια. «Επιβάλλεται, έλεγε το ΑΚΕΛ, η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση να προβληματιστεί, αφού εδώ και δέκα σχεδόν χρόνια η πολιτική που ακολουθεί αναφορικά με τις κυπρογενείς υποχρεώσεις της Τουρκίας αποδεικνύεται αναποτελεσματική. Συνεπώς, επιβάλλεται η Ε.Ε. να αναζητήσει πιο αποτελεσματικούς τρόπους, έτσι που να πειστεί η Τουρκία να σεβαστεί ειλημμένες υποχρεώσεις της έναντι της Κύπρου».

 

Όμως το ΑΚΕΛ είναι από τις ισχυρές πολιτικές δυνάμεις, που υποστηρίζει απόλυτα ότι η πολιτική της Κυπριακής Δημοκρατίας έναντι των κυπρογενών υποχρεώσεων της Τουρκίας είναι σωστή και δεν χρειάζεται να αλλάξει. Ούτε έγινε ποτέ, με πρωτοβουλία ή κυβερνητική απόφαση ή πίεση του ΑΚΕΛ, κάποια προσπάθεια για να αναζητηθούν πιο αποτελεσματικοί τρόποι έτσι που να πειστεί η Τουρκία να σεβαστεί τις υποχρεώσεις της ή και να πιεστεί να αλλάξει γενικά στάση απέναντι στη λύση του Κυπριακού. Αν επομένως για τη δική μας πολιτική δεν επιβάλλεται να αναζητηθούν πιο αποτελεσματικοί τρόποι, γιατί να το κάνει η Ευρωπαϊκή Ένωση; Σχολιάζουμε το ΑΚΕΛ λόγω της ανακοίνωσής του, αλλά το ίδιο ισχύει και για το άλλο μεγάλο κόμμα, που κυβερνά τώρα, όπως και για άλλα, που ενώ διαπιστώνουν επί δέκα και περισσότερα χρόνια ότι η Τουρκία γίνεται ολοένα και πιο προκλητική και αδιάλλακτη, δεν θεωρούν ότι επιβάλλεται να αλλάξουν πολιτική. Ακόμα και σήμερα ο Φιλελεύθερος αποκαλύπτει έγγραφο, που κατέθεσε η Άγκυρα στην Ε.Ε. και διανεμήθηκε σε όλα τα κράτη-μέλη και με το οποίο χαρακτηρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία «νεκρή», «εκλιπούσα», «μακαρίτισσα» (defunct) και απαιτεί ένα νέο κράτος στη βάση των συνιστώντων κρατιδίων. Κι όμως η Κυπριακή Δημοκρατία, το ΑΚΕΛ, ο ΔΗΣΥ και όσοι άλλοι λένε ότι επιθυμούν πράγματι λύση του Κυπριακού, θα αντιδράσουν μόνο με κάποιες φραστικές τοποθετήσεις για να ικανοποιήσουν την εσωτερική κατανάλωση, αλλά ουδέποτε θα αναζητήσουν αποτελεσματικούς τρόπους για να γίνουν ανατροπές. Είναι πεπεισμένοι ότι ούτε χρειάζεται, ούτε δύνανται. Και, φυσικά, ούτε η Ε.Ε. θα κάνει κάτι διαφορετικό από αυτό που κάνει εδώ και δέκα χρόνια, αν η Κύπρος δεν επιδείξει αποφασιστικότητα στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων της ως κράτος-μέλος. Όταν η επίσημη θέση της Τουρκίας είναι ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είναι μακαρίτισσα, η επίσημη θέση της Κύπρου και της Ελλάδας, φυσικά, είναι ότι πρωτοστατούν στην ενταξιακή πορεία της και δεν προτίθενται να ασκήσουν βέτο και να την εκτροχιάσουν. Όταν η Άγκυρα απαγορεύει στα αεροπλάνα των Κυπριακών Αερογραμμών να διασχίζουν τον τουρκικό εναέριο χώρο, η Κύπρος πληρώνει το τεράστιο κόστος και συζητά στις Βρυξέλλλες τη διεύρυνση του κανονισμού εμπορίου της Πράσινης Γραμμής. Όταν η Άγκυρα αρνείται να αναγνωρίσει αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και να πληρώσει τις αποζημιώσεις που της επιβάλλονται για τα εγκλήματά της στην Κύπρο, η Κύπρος δέχεται τις πιέσεις για το άνοιγμα του κεφαλαίου 23, των ενταξιακών της, που αφορά τη Δικαιοσύνη και τα Θεμελιώδη Δικαιώματα και δεν διαμηνύει στις Βρυξέλλες ότι ούτε βήμα δεν πρόκειται να επιτρέψει αν η Τουρκία συνεχίσει την πολιτική της. Επομένως γιατί να βρει αποτελεσματικότερους τρόπους η Ε.Ε. αν η ίδια η Κύπρος δεν θέλει ούτε καν να προσπαθήσει;

και ένα σχόλιο

Βαυκαλίζεστε με τη δυνατότητα της Κύπρου να πετύχει το οτιδήποτε χωρίς τη συνδρομή της Μητρόπολης. Η οποία έβγαλε στο 99% των περιπτώσεων την ουρά της απέξω.
Παράδειγμα. Όταν οι Κυπριακές αερογραμμές δέχονται αθέμιτο ανταγωνισμό από την Aegean η οποία δεν έχει κανένα πρόβλημα να περάσει μέσα από Τουρκικό εναέριο χώρο και να μειώσει το χρόνο πτήσης από Αθήνα για Λευκωσία κατά μισή ώρα όλα είναι ΟΚ. Γιατί η Ελλάδα δεν απαγορεύει αντίστοιχα τη δραστηριοποίηση των Τουρκικών Αερογραμμών διαμέσω του Εθνικού Εναέριου Χώρου? Την άλλη μέρα θα τις εξωθούσε να ακυρώσουν πλειάδα δρομολογίων προς την Ευρώπη. Αντίθετα, καλοδέχεται τις “επενδύσεις”. Οπότε, περήφανοι μας αδελφοί, πιείτε εσείς ξύδι, εμείς οικοδομούμε καλές σχέσεις με τους γείτονες μας. Αναρίθμητα τα παραδείγματα όπου αντίστοιχες κινήσεις της Ελλάδας με αυτές της Τουρκίας θα προκαλούσαν τεράστια οικονομική ζημία στη Τουρκία.
Αντί για τις πραγματικές κινήσεις λοιπόν που θα μπορούσαν να έχουν γίνει τα τελευταία 40 χρόνια, όλοι επαναπαύονται στη φενάκη της “Ανεξάρτητης Κύπρου”, όπου μιλάμε για ένα χώρο μικρότερο από τη Πελοπόννησο, με επιθετικό στρατό κατοχής τριπλάσιο από τις αμυντικές δυνάμεις ταγμένο σε μία τεράστια αναλογικά γραμμή αντιπαράθεσης και ένα θέατρο παραλόγου όπου υπάρχουν υπουργεία, κρατικές δομές, κλπ, σχεδιασμένα για πραγματικό κράτος μεγέθους περίπου Ελλάδας. Είναι εξόχως χαρακτηριστικό ότι για 800,000 ψυχές υπάρχουν 56 βουλευτές (αντίστοιχα για την Ελλάδα θα ήταν όχι 300 που λέμε ότι είναι πολλοί αλλά …700), ακόμα και από την επαρχία …Κερύνειας η οποία είναι ολοκληρωτικά υπό Τουρκική κατοχή. Αυτό το θέατρο σκιών του παραλόγου δημιούργησε ένα δίκτυο αλληλοεξυπηρέτησης συμφερόντων όπου η δομή της Καμόρρα υστερεί μπροστά του σε πυκνότητα και ισχύ. Είναι σαν να έχεις μεταφέρει όλη τη Βουλή, τα υπουργεία, τις υπηρεσίες του κράτους, στη Θεσσαλονίκη. Μοιραία όλοι θα ξέρουν κάποιον ή θα είναι κάτι. Πως να βρεθεί ποτέ “λύση” στο έρημο αυτό νησί όταν δεν συμφέρει κανένα? Να μην ξεγελιόμαστε, ΔΕΝ μπορεί να υπάρξει λύση αν δεν έρθει με απευθείας δράσεις, συμφωνίες (και συγκρούσεις) της Μητρόπολης και του εισβολέα. Όποιος προτάσσει την “ανεξαρτησία” αυτού του κράτους-οπερέττας απλά ΔΕΝ θέλει λύση, μόνο δικαιολογίες αδράνειας.

 

Η εκλιπούσα Κύπρος και οι πολιτικοί της