Να συντρίψουμε την Κίνα

Η Γερμανία “συμπαθεί” κινέζους καλλιτέχνες και επιστήμονες, αρκεί να είναι αντικαθεστωτικοί. Τον Liao Yiwu που θέλει να διαμελίσει την Κίνα και βραβεύθηκε την περασμένη εβδομάδα με το γερμανικό βραβείο ειρήνης. Τον Liu Xiaobo που με γερμανική στήριξη πήρε το Νόμπελ Ειρήνης 2010. Και τον ζωγράφο Ai Weiwei, που όπως και οι άλλοι βρίσκεται σε σύγκρουση με τις αρχές της Κίνας. Γιατί; Διαβάστε το άρθρο

 

Πρόλογος Εμμανουήλ Σαρίδη

Στο άρθρο “Κέντρο, Περιφέρεια και αποσχιστικά κινήματα” που δημοσιεύθηκε στο www.berlin-athen.eu της 21.10.2012 είδαμε, ότι τα αποσχιστικά κινήματα στην Καταλονία και γενικότερα στην Ευρώπη, ούτε τυχαία, ούτε αυθόρμητα είναι. Τουναντίον, τα κινήματα αυτά είναι πολύ καλά σχεδιασμένα απο τα Think Tanks και τα στρατηγικά κέντρα αποφάσεων του Ηγεμόνα και έχουν σκοπό την παγκοσμιοποίηση, δηλαδή τον απόλυτο έλεγχο και την οικονομική αφαίμαξη του πληθυσμού της υφηλίου.

 

Το ποιός είναι ο Ηγεμόνας, το έχω εξηγήσει πολλές φορές, ας το κάνω ακόμη μια φορά. Με τον όρο Ηγεμόνας δεν εννοώ την πραγματεία “Il Principe” του πολιτικού φιλοσόφου Νικολό Μακιαβέλι, αλλά το σύστημα ηγεμονίας του κόσμου, αυτό που γνωρίζουμε κάπως αφηρημένα σαν παγκοσμιοποίηση. Το σύστημα αυτό έχει συγκεκριμένες δομές: Μια δίδυμη οικονομική βάση, που βρίσκεται στην City of London (CoL) και την Wall Street της Νέας Υόρκης (που ελέγχουν και τις λεγόμενες τρείς αδελφές Standard & Poor’s, Moody’s και Fitch Ratings, αυτές που “αξιολογούν” κατα το δοκούν, δηλαδή υποβαθμίζουν ή χαντακώσουν ολόκληρα κράτη όπως η Ελλάδα και η Κύπρος). Τα Μαζικά Μέσα Ενημέρωσης, που δημιουργούν και ποδηγετούν με την παγκόσμια εμβέλεια που έχουν, καταστάσεις που θεωρούνται απο τις αγέλες των προβάτων σαν πραγματικότητα. Και τα πολιτικά κόμματα και τις κυβερνήσεις, με τις οποίες εξουσιάζει στις περισσότερες χώρες του κόσμου την εσωτερική τους πολιτική και τις διεθνείς σχέσεις. Κεφαλή του Ηγεμόνα είναι η δυναστεία των Rothschilds, ενώ το κύριο χαρακτηριστικό του είναι, ότι τα βασικά του μέλη είναι Εβραίοι.

 

Για να μπούμε στο θέμα μας. Το σύστημα του Ηγεμόνα αποτελεί μια πυραμίδα, στην κορυφή της οποίας βρίσκεται ο ίδιος, έχοντας στα πόδια του τον περιούσιο λαό. Στο αμέσως πιο κάτω σκαλί βρίσκονται τα διάφορα κράτη που έχει καθυποτάξει για να τον υπηρετούν, ταξινομημένα ανάλογα με την πολιτική και οικονομική τους δύναμη. Παρακάτω βρίσκεται το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με τις κοινοβουλευτικές ομάδες των πολιτικών κομμάτων. Και στο τέλος, και σαν η τελευταία τρύπα του ζουρνά, βρίσκονται τα ίδια τα κόμματα, όπου για την Ελλάδα ιδιαίτερη σημασία έχουν οι δύο μεταξύ τους στενά συνεργαζόμενοι συνασπισμοί European Green Party (EGP) και European Free Alliance (EFA), μέλη των οποίων είναι το Ουράνιο Τόξο του Παύλε απο την Φλώρινα, το ΣΥΡΙΖΑ του κενόδοξου Τσίπρα και το ΚΚΕ της πάπιας και χήνας Παπαρήγα – τα κόμματα, τα οποία υποστηρίζουν ανοιχτά ή λιγότερο ανοιχτά τις διάφορες αυτονομιστικές κινήσεις στον τόπο μας. Να αναφέρω επι τη ευκαιρία, ότι το ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ στην ιεραρχική δομή του συστήματος του Ηγεμόνα βρίσκονται κάτω απο το γερμανικό κόμμα DIE LINKE (H Aριστερά), τον μεγάλο τους αδελφο, ο οποίος τα υποστηρίξει, τα χρηματοδοτεί και τα καθοδηγεί, ιδιαίτερα στο θέμα των διαδηλώσεων και της πρόκλησης πολιτικής και κοινωνικής ανωμαλίας, συντηρώντας και στηρίζοντας το ίδιο εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες οργανώσεις, που “μάχονται” Gegen Rechts (Εναντίον της Δεξιάς), Gegen Nazis (Εναντίον των Ναζιστών), Gegen Rassismus (Εναντίον του Ρατσισμού) και εναντίον όλων, όσων θωρούν ότι βρίσκονται μεταξύ αυτών. “Μάχες” που τελευταία βρίσκονται εν εξάρσει και στην Ελλάδα. Πέσαν απ’ τον ουρανό; Όχι, μας ήρθα απ΄εξω, είναι εισαγόμενες.

 

Τα αποσχιστικά ή αυτονομιστικά κινήματα που υποστηρίζουν άμεσα ή έμεσσα το Ουράνιο Τόξο, το ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕΤ όπως βέβαια και το ΠΑΣΟΚ, με την αναγνώριση, παραδείγματος χάριν μιας και μοναδικής μουσουλμανικής και τουρκόφωνης μειονότητας στη Θράκη) δεν είναι νέα, το διαίρει και βασίλευε ή divide et impera το γνώριζαν και στην Αρχαιότητα, όμως με την διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, της Σοβιετικής Ένωσης και της Γιουγκοσλαβίας και τον σχηματισμό πολλών ευμεταχείριστων εθνικών κρατών μπήκε πλέον στην ημερησία διάταξη της οικουμενικής πολιτικής του Ηγεμόνα. Αυτονομιστικά κινήματα εν εξάρσει βλέπουμε σήμερα στον Καύκασο της Νότιας Ρωσίας, στην Κίνα με τον Δαλάι Λάμα και τους Ουιγούρους, στην διαλυθείσα Λιβύη και την προγραμματισθείσα για διάλυση Συρία. Και κάποια άλλα που βρίσκονται απο καιρό στα συρτάρια και περιμένουν την κατάλληλη συγκυρία όπως η διάλυση της Τουρκίας (λέτε νάναι η αμοιβή της για τον πούστικο πόλεμο που διεξάξει εναντίον της Συρίας;), η αυτονόμιση της ελληνικής Θράκης, φασαρίες για την αυτονόμιση της ελληνικής Μακεδονίας και της Ηπέιρου, της Κρήτης κ.ο.κ. Όποιος δεν τα βλέπει αυτά, ας στηρίξει το ΣΥΡΙΖΑ. Οι Γερμανοί λένε „wer nicht hören will, muss fühlen“, όποιος δεν θέλει ν’ ακούσει, θα το νοιώσει.  

Και τώρα το άρθρο.

Τίτλος πρωτοτύπου: China zerschlagen
Μετάφραση: Εμμανουήλ Σαρίδης

Κάτω απο τα χειροκροτήματα του Προέδρου της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας και άλλων γερμανών αξιωματούχοι της γερμανικής κυβέρνησης, ο φορέας ενός γερμανικού βραβείου πολιτισμού έκανε έκκληση για την καταστροφή της Κίνας. Η Κίνα είναι μια “χαβούζα απορριμάτων” και πρέπει να “διαλυθεί”, ζητάει ο Κινέζος συγγραφέας Liao Yiwu, ο οποίος ζει στη Γερμανία και έλαβε την Κυριακή, 14.10.2012, το αναγνωρισμένου κύρους βραβείο ειρήνης του γερμανικού εμπορίου βιβλίων. Η ομιλία του, με την οποία ευχαρίστησε τους παρεβρισκομένους για την τιμή που του έκαναν και όπου ζήτησε την συντριβή της πατρίδας του, ανταμοίφθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Gauck και τους άλλους αξιωματούχους με δυνατά χειροκροτήματα. Η διπλωματική αυτή προσβολή της Κίνας έρχεται μόλις λίγες ημέρες μετά την υπογραφή μιας “κοινής δήλωσης” μεταξύ του γερμανού Υπουργού Εξωτερικών Westerwelle, του λεγόμενου Schwesterwelle (απο το Schwester=Αδελφή) και των ομολόγων του από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, στην οποία το Βερολίνο δήλωσε, ότι θέλει να εμβαθύνει την “στρατηγική σχέση” του με το Πεκίνο. Ενώ τέτοιες κινήσεις αντανακλούν το γεγονός, ότι η οικονομική ισχύς της Κίνας απαιτεί για το εγγύς μέλλον κάποια μορφή συνεργασίας, όχι μόνο για την προστασία των επιχειρηματικών συμφερόντων γερμανικών εταιρειών στην Κίνα, αλλά και για μια κινεζική υποστήριξη στην σημερινή κρίση του ευρώ, τα χειροκροτήματα για την αντικινεζική εκστρατεία του Liao δείχνουν, ότι το Βερολίνο εξακολουθεί να κατατάσσει το Πεκίνο ως αντίπαλο, ο οποίος μακροπρόθεσμα θα πρέπει να καταπολεμηθεί.

Μια “χαβούζα απορριμάτων”

Όπως δήλωσε ο κινέζος συγγραφέας που βρίσκεται δήθεν σε εξορία, Liao Yiwu, την Κυριακή στην ομιλία του με την οποία ευχαρίστησε τους παρευρισκομένους για το Βραβείο Ειρήνης του γερμανικού εμπορίου βιβλίων, το κινεζικό κράτος πρέπει “να διαλυθεί”. Η Κίνα είναι μια “απέραντη χαβούζα απορριμάτων” – μια “δικτατορική (…) αυτοκρατορία”, στην οποία “πολλές περιοχές και πολλοί λαοί έχουν συνδεθεί με την βία μεταξύ τους”. Η Κίνα θα πρέπει να χωριστεί σε πολλά μικρά κράτη – “για χάριν της ειρήνης και της ηρεμίας της ανθρωπότητας”. Επιθυμητός στόχος είναι μια κατάσταση, όπου το Θιβέτ είναι “μια ελεύθερη χώρα”, η οποία “θα συνορεύει με το Σιτσουάν και το Γιουνάν”. Το Σιτσουάν και το Γιουνάν που ο Liao προφανώς θέλει να κάνει ανεξάρτητα κράτη, είναι επαρχίες της Κίνα. Ακόμα και ο διάσημος φιλόσοφος Λάο Τσε, που έζησε τον 6ο αιώνα πρό Χριστού, ζητούσε την δημιουργία «μικρών κρατών με λίγους κατοίκους”, είπε ο Liao. Εκείνη την εποχή η Κίνα απετελείτο πράγματι “από αμέτρητα μικρά κράτη”. Είναι αλήθεια, ότι “εκείνη την εποχή η φωτιά του πολέμου δεν είχε σβήσει ποτέ”, “συνεχώς” το “ένα κράτος κατείχε το άλλο”. Παρα ταύτα – έτσι μπορεί να συνοψιστεί η ομιλία του Liao – η Λαϊκή Δημοκρατία πρέπει οπωσδήποτε να αντικατασταθεί από πολλές μικρότερες χώρες [1].

Χρηματοδότηση από το Υπουργείο Εξωτερικών

Η έκκληση για την καταστροφή της Κίνας το Σαββατοκύριακο βγάζει νόημα από τις σχέσεις του Liao με τη γερμανική πολιτική. Ο συγγραφέας, που γεννήθηκε το 1958 στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, βρίσκεται από το 1980 σε βίαια σύγκρουση με τις κινεζικές αρχές και είχε ορισμένα χρονικά διαστήματα τεθεί υπό κράτηση. Τα γραπτά του έχουν δημοσιευθεί σε γερμανική μετάφραση από το 2007. Οι γερμανικές αρχές προσπαθούσαν απο τότε να δώσουν στα βιβλία του μια μεγάλη δημοσιότητα στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία. Οι προγραμματισμένες εμφανίσεις του Liao στην Έκθεση Βιβλίου της Φρανκφούρτης τον Οκτώβριο του 2009 και στο λογοτεχνικό φεστιβαλ της Κολωνίας lit.cologne την άνοιξη του 2010 υποστηρίχθηκαν από το γερμανικό Υπουργείο Εξωτερικών, που τον γνώριζε ως αντίπαλο της κινεζικής κυβέρνησης, εμποδίσθηκαν όμως απο τις κινεζικές αρχές. Το 2011 ο συγγραφέας το έσκασε στη Γερμανία, όπου ζει μέχρι σήμερα. Τα έξοδα διαβιώσεώς του καλύπτονται απο μια επιχορήγηση του Deutscher Akademischer Austauschdienst (DAAD) που χρηματοδοτείται απο το Υπουργείο Εξωτερικών της Γερμανίας. Μετά το βραβείο Geschwister-Scholl-Preis που του έδωσε ο Σύνδεσμος Γερμανών Εκδοτών – Βαυαρίας (2011), ο Liao τιμήθηκε και με το μεγαλυτέρου κύρους Βραβείο Ειρήνης του γερμανικού εμπορίου βιβλίων, το οποίο σύμφωνα με το καταστατικό του απονέμεται κάθε χρόνο σε ένα πρόσωπο, που συμβάλει στην “πραγματοποίηση της ιδέας της ειρήνης”. Όταν την Κυριακή ο συγγραφέας έκανε έκκληση για την καταστροφή της Κίνας, τον  χειροκροτούσαν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Πρόεδρος της Βουλής, ο Ομοσπονδιακός Υπουργός Παιδείας και πολλοί άλλοι εξέχοντες Γερμανοί αξιωματούχοι που παρακολουθούσαν την τελετή.

Οικονομικά συμφέροντα

Οι κορόνες αυτές του Liao, που τοσο επευφημήθηκαν στα γερμανικά μέσα ενημέρωσης, έγιναν λίγες μόνο ημέρες μετά την υπογραφή της “κοινής δήλωσης” μεταξύ του Γερμανού Υπουργού Εξωτερικών και του Κινέζου ομολόγου του. Ο Guido Westerwelle είχε στο δεύτερο ήμυσι της περασμένης εβδομάδας επισκευθεί την Κίνα, για να γιορτασθεί η 40ή επέτειος συνάψεως διπλωματικών σχέσεων μεταξύ της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας και της Λαϊκής Δημοκρατίας. Εκεί είχε επισημάνει, ότι το Βερολίνο έχει δημιουργήσει πλέον μια “στρατηγική σχέση εταίρου” με το Πεκίνο – καθότι η Κίνα έχει γίνει ένα “σημαντικό κέντρο εξουσίας”, με το οποίο η Γερμανία επιθυμεί να ενισχύσει τις σχέσεις της [2]. Παρασκήνιο είναι, από τη μία πλευρά, τα ισχυρά γερμανικά οικονομικά συμφέροντα, τα οποία προκύπτουν από την ολοένα και περισσότερο αυξανόμενη οικονομική επιρροή της Κίνας: Η Λαϊκή Δημοκρατία έχει γίνει ο δεύτερος μεγαλύτερος προμηθευτής και ο πέμπτος μεγαλύτερος πελάτης της Γερμανίας, το καθένα με ισχυρές ανοδικές τάσεις, καθώς και ένας σημαντικός επενδυτικός προορισμός. Μόνο κατά την τελευταία επίσκεψη της καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ στην Κίνα υπεγράφησαν συμβάσεις ύψους πολλών δισεκατομμυρίων δολλαρίων και η Volkswagen (VW) ανακοίνωσε μια νέα επένδυση δισεκατομμυρίων. Επιπλέον το Βερολίνο ζητά την υποστήριξη του Πεκίνου στο πρόβλημα της κρίσης στην Ευρωζώνη [3]. Η κοινή δήλωση που έγινε στις 11. Οκτωβρίου 2012 προβλέπει νέα βήματα προς την κατεύθυνση της στενότερης συνεργασίας, συμπεριλαμβανομένου και ενός ετήσιου “στρατηγικού διαλόγου” των υπουργών Εξωτερικών, καθώς και τακτικές “διαβουλεύσεις” μεταξύ των ομάδων προγραμματισμού [4].

Αυτονομιστές ως σύμμαχοι

Η σημασία της συνεχώς αυξανόμενης αυτής συνεργασίας, γλινεται τώρα φανερή απο τα χειροκροτήματα για τις αντικινεζικές κορόνες του Liao Yiwu. Ενώ το Βερολίνο αυξάνει χάριν της γερμανικής οικονομίας και λόγω της κρίσης στην Ευρωζώνη την συνεργασία, ενισχύει συγχρόνως τις σχέσεις του με δυνάμεις,οι οποίες μακροπρόθεσμη θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως σύμμαχοί του εναντίον του Πεκίνου. Ο Liao Yiwu μπορεί να θεωρηθεί ως νια τέτοια δύναμη παραδειγματικά κατα δύο τρόπους. Κατα πρώτον, είναι υπέρ της διάσπασης της Κίνας, και συντάσσεται έτσι μ’ εκείνους τους αυτονομιστές, τους οποίους η Γερμανία είχε αρχίσει να δεσμεύει για έναν τέτοιο σκοπό ακόμη απο το δεύτερο ήμισυ της δεκαετίας του 1980. Πρόκειται κατά κύριο λόγο για τις παλιές φεουδαρχικές κλίκες από το Θιβέτ που συντάσσονταν γύρω απο τον Δαλάι Λάμα, αυτές που είχαν εκδιωχθεί από την εξουσία το 1950, και στον μετέπειτα υπόγειο πόλεμο τους εναντίον του Πεκίνου, παρά την εκτεταμένη βοήθεια από τη Δύση – και ειδικά απο την CIA – δεν κατόρθωσαν τίποτα και τώρα από την εξορία τους στην Νταραμσάλα της Ινδίας συνεχίζουν τον αγώνα τους κατά της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Οι δομές τους και ορισμένες ανατρεπτικές δράσεις τους υποστηρίζονται την Γερμανία [5]). Εκτός αυτού το Βερολίνο δίνει ιδιαίτερη προσοχή εδώ και αρκετό καιρό στις αποσχιστικές δραστηριότητες των Ουιγούρων στο Σινγιάνγκ της δυτικής Κίνας [6].

Οι αναδυόμενες μεσαίες τάξεις ως εταίρος

Από την άλλη πλευρά ο Liao φαίνεται στο Βερολίνο ως κατάλληλο πρόσωπο, που θα μπορούσε να διεισδύσει σε κοινωνικά περιβάλλοντα, τα οποία σε μακροπρόθεσμη βάση θα μπορούσαν να εναντιωθούν στην κινεζική κυβέρνηση: Εκείνα τα αναδυόμενα αστικά στρώματα, των οποίων τα συνεχώς αυξανόμενα συμφέροντα για κλέρδος και πολιτική δύναμη, θα μπορούσαν, σε συνεργασία με φιλελευθερα στοιχεία απο την Δύση, να χρησιμοποιηθούν εναντίον του Πεκίνου. Η ιδέα αυτή βασίζεται στις παρατηρούμενες τα τελευταία χρόνια προσπάθειες του Βερολίνου, να κερδίσει εταίρους μεταξύ των κινέζων ακτιβιστών πολιτικών δικαιωμάτων και καλλιτεχνών που διάκεινται φιλικά πρός τη Δύση – που θα μπορούσαν μακροπρόθεσμα να έχουν μια ευνοϊκή πρόσβαση στις αναδυόμενες μεσαίες τάξεις της Κίνας. Αυτό εξηγεί και την γερμανική υποστήριξη του κινέζου Liu Xiaobo για το Νόμπελ Ειρήνης 2010, ο οποίος δεν θέλει να διασπάσει εντελώς την Κίνα, αλλά να την μετατρέψει σε ένα χαλαρό συνασπισμό σχετικά ανεξάρτητων μονάδων (“Ομοσπονδιακή Δημοκρατία”) [7]. Όπως εξηγεί επίσης και την γερμανική συμπάθεια στον κινέζο καλλιτέχνη Ai Weiwei, ο οποίος στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας βρίσκεται, όπως και ο Liu, σε σύγκρουση με  τις αρχές, την επιθυμία της Γερμανίας να αποκτήσει συμμάχους στις με πολιτιστικά ενδιαφέροντα μεσαίες τάξεις της Κίνας. Ο Liao Yiwu που θέλει να διαμελίσει την Κίνα και βραβεύθηκε με το γερμανικό βραβείο ειρήνης, εμπίπτει στην ίδια κατηγορία.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη γερμανική πολιτική έναντι της Κίνας βλέπε και Feinde in der Not, Den Druck erhöhen, Der nächste heiße Krieg, Chinas Boom und die deutschen Reaktionen, Ein Feuerring um China, Der wankende Hegemon, Wettrüsten auf See, Das pazifische Jahrhundert, Im Dialogmodus and Dimensionen des Kalten Krieges.

[1] Liao Yiwu: Dieses Imperium muss verschwinden (Αυτή η αυτοκρατορία πρέπει να εξαφανιστεί), Frankfurter Allgemeine Zeitung 15.10.2012

[2] Strategischer Partner China (Στρατηγικός εταίρος Κίνα), Www.auswaertiges-amt.de 12.10.2012

[3] Βλ. επίσης Dimensionen des Kalten Krieges (Διαστάσεις του Ψυχρού Πολέμου)

[4] Μνημόνιο συμφωνίας για την ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ του Υπουργείου Εξωτερικών της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας και του Υπουργείου Εξωτερικών της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας

[5] Βλ. επίσης Die Fackellauf-Kampagne, Jederzeit mobilisierbar und China zerschlagen

[6] Βλέπε επίσης Schwächungsstrategien (IV), Die Zukunft Ost-Turkestans und Bündnis gegen Beijing

[7] Βλ. επίσης Deutschland gegen China (III), Bundesrepublik China und Der Nobelpreiskampf

 

Πηγή: http://www.german-foreign-policy.com/de/fulltext/58435

http://www.berlin-athen.eu/index.php?id=205&tx_ttnews[backPid]=78&tx_ttnews[tt_news]=2902&cHash=9dad166ce1988d39191248e84cc42a90