Η αντίσταση είναι εθνική υπόθεση

Σπίθα- Επιτροπή πολιτικής ανάλυσης

Οι εμπειρίες της τελευταίας διετίας όπου κάθε μέρα κατά μέσο όρο υπήρχαν δυο απεργίες και κάθε έξη βδομάδες υπήρχε μια 24ωρη    ή 48ωρη πανεργατική ήρθαν να συνδυαστούν με τη μαζική στροφή προς τα “αριστερά”. Οι οικονομικές μάχες πάνε μαζί με την όξυνση των πολιτικών συγκρούσεων.

 

Η στήριξη προς την κυβέρνηση Σαμαρά μέσα κι έξω από την Ελλάδα είναι σκανδαλώδης. Με τον ίδιο υστερικό τρόπο που τον στήριξαν στην προεκλογική περίοδο συνεχίζουν και τώρα. Τα ΜΜ”Ε” δίνουν μάχες για τον Σαμαρά του 29% που δεν έδιναν για τον ΓΑΠ του 44%. Τα δημοσιεύματα στο διεθνή τύπο είναι γεμάτα εγκώμια για την αποφασιστικότητα της ελληνικής κυβέρνησης. Μέσα στον Αύγουστο ο Δένδιας προχώρησε στο πιο κραυγαλέο ρατσιστικό πογκρόμ δίνοντας ευκαιρία στους νεοναζί να εγκληματούν δολοφονικά. Αυτό προκάλεσε τη μεγαλύτερη αντιρατσιστική-αντιφασιστική κινητοποίηση στις 24 Αυγούστου, αλλά η είδηση εξαφανίστηκε.

 

Η κυβέρνηση δεν στηρίζεται μόνο στα πούπουλα των βαρόνων των μίντια και των κονδυλοφόρων τους, αλλά και μέσω αυτών κατασκευάζει “πραξικοπήματα” και φτιάχνει παραμύθια – με η χωρίς δράκους – με Σουλειμάν όμως σίγουρα…

 

Σε συνθήκες γενικευμένης σφαγής μισθών και συντάξεων ισχυρίζεται ξεδιάντροπα ότι τα ΜΑΤ είναι πιο σημαντικά από τους γιατρούς στα νοσοκομεία ή τους εκπαιδευτικούς στα σχολεία. Και τα χρησιμοποιεί προκλητικά. Τα είδαμε ήδη στην πύλη της Χαλυβουργίας και στους οδηγούς των απορριματοφόρων τη μέρα που η ΠΟΕ-ΟΤΑ συμμετείχε στη διαδήλωση των δημάρχων. Τα πογκρόμ του Δένδια, η συνεργασία με τη «Χρυσή Αυγή», οι περιπολίες των μηχανοκίνητων μονάδων δεν έχουν στόχο να τρομοκρατήσουν μόνο τους μετανάστες αλλά όλο τον λαό. Αποκαλύπτεται έτσι πόσο γυμνή είναι από νομιμοποίηση η κυβέρνηση μπροστά στο  αδιέξοδο που έχει η ίδια και η προηγούμενες  δημιουργήσει πανικοβλημένη  μπροστά στις αντιδράσεις.

 

Αυτό μας φέρνει στα ζητήματα της δικής μας μεριάς !

 

Η άνοδος της αριστεράς στις εκλογές γέμισε προσδοκίες τον κόσμο… Εγκαιρα ο Μίκης Θεοδωράκης είχε προειδοποιήσει όλες τίς πλευρές για πολιτικό τυχοδιωκτισμό ξέροντας ότι αυτό το αποτέλεσμα δεν ήρθε τυχαία, αλλά μέσα από τις μάχες που έδωσε κυρίως ο ίδιος και το κίνημα και που προσπαθούν άλλοι να καρπωθούν. Τώρα πρέπει να πετύχουμε δυο στόχους συνδυασμένους και ταυτόχρονα: να μην περάσει το νέο πακέτο με τις βαρβαρότητες σε βάρος μας αφενός και να ξεφορτωθούμε την κυβέρνηση αφετέρου.

 

“Αυτές οι δυο μάχες πάνε μαζί. Δεν υπάρχουν δυο ξεχωριστά στάδια, ένα πρώτο της υπομονής μέχρι να στηθούν ξανά οι κάλπες και ένα δεύτερο που θα ακολουθήσει αν νικήσει ο ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές. Αν επικρατήσουν απόψεις της αναμονής για να πέσει το «ώριμο φρούτο» ή της ηττοπάθειας γιατί «προσπαθήσαμε αλλά δεν τα καταφέραμε», η μάχη κινδυνεύει να χαθεί”.

 

Μπορεί πραγματικά ο λαός να μπει ξανά μπροστά στη σύγκρουση με το νέο πακέτο και την κυβέρνηση; Έχει τις δυνατότητες αντικειμενικά και υποκειμενικά; Αυτό είναι το ερώτημα που ζητάει καθαρές απαντήσεις.

 

Υπάρχουν απόψεις που θεωρούν ότι ο κόσμος έχει αποδιοργανωθεί, είτε από τις αλλαγές – πιέσεις που επιδίωξε (και σε κάποιο βαθμό πέτυχε) όλο το προηγούμενο διάστημα, το σύστημα, είτε από την αγριότητα της κρίσης και τα χτυπήματά της. Και βγάζουν το συμπέρασμα ότι οι απεργίες δεν φέρνουν αποτέλεσμα, διότι ο λαός έχει μπει στο περιθώριο και το σύστημα μπορεί να τις αγνοοεί.

 

Το δόγμα του Σόκ φαίνεται πως καλά κρατεί… Είναι όμως έτσι ;

 

Αν αυτό ήταν αλήθεια, δεν θα βλέπαμε τόσο λυσσαλέες αντιδράσεις κάθε φορά που ξεκινάει μια απεργία. Ούτε θα διαβάζαμε στον διεθνή τύπο τόσα εγκώμια “για τη μείωση του κόστους εργασίας που βελτιώνει την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας”. Ο λαός έχει δύναμη γιατί τα πάντα περνάνε από τα χέρια του. Για το σύστημα είναι ζωτικής σημασίας πρώτα απ’ όλα τα κομμάτια της κοινωνίας που κινούν τις πιο μεγάλες και στρατηγικές για την κερδοφορία του επιχειρήσεις, τη ΔΕΗ και τις Τράπεζες, τα τσιμέντα και το χάλυβα, τις επικοινωνίες, τον εφοπλισμό και τις συγκοινωνίες. Εκεί συγκεντρώνεται ο πιο μεγάλος όγκος της υπεραξίας που καρπώνεται και κάθε σύγκρουση σε αυτούς τους τομείς κάνει ολόκληρο το σαθρό οικοδόμημα να τρέμει.

 

Αλλά η δύναμη του λαού δεν περιορίζεται εκεί. Μπορεί π.χ. η τουριστική βιομηχανία και ο αγροτοδιατροφικός τομέας να κατέχουν τα ρεκόρ της ελαστικής εργασίας, αλλά όσο κι αν αλλάζουν προσωπικό με μεγαλύτερη συχνότητα από άλλα τμήματα των εργαζόμενων, δεν μπορούν να απαλλαγούν από τη δύναμη που τους κινεί.

 

Χωρίς τα σχολεία, τους δήμους και τα νοσοκομεία, το εργατικό δυναμικό που κινεί την οικονομία και φέρνει τα κέρδη θα στέρευε πολύ γρήγορα.

 

Όλη αυτή η εικόνα μας χρειάζεται και απέναντι στις αντιλήψεις που μιλάνε για «παραγωγική ανασυγκρότηση» μηδενίζοντας τη σημερινή πραγματική λαική δύναμη και αναζητώντας συμμαχίες δήθεν σε άλλα στρώματα που θα ξαναστήσουν την οικονομία. Ο παραγόμενος πλουτος είναι τόσος, ώστε να έχει πληρώσει 600 δις τοκοχρεωλύσια τα περασμένα 25 χρόνια και να έχουν στείλει οι συλοβάτες, παρατρεχάμενοι και λοιποί του συστήματος άλλα 600 δις στην Ελβετία. Το ζήτημα λοιπόν είναι να συνειδητοποιήσουμε τη δύναμή μας σ΄αυτή τη κρίσιμη καμπή για τη Πατρίδα μας κι εμάς τούς ίδιους.

 

Οι αγώνες της περασμένης διετίας έπαιξαν ρόλο σε αυτή την κατεύθυνση. Έδωσαν και αριθμητικά και πολιτικά την εικόνα μιας δυνατής “μηχανής” σε κίνηση.

 

Εν τέλει αυτός ειναι ο Ελληνικός λαός !

 

Αρκούν άραγε λίγοι μήνες από τις 12 Φλεβάρη φέτος μέχρι το καλοκαίρι για να χάσει κανείς από τα μάτια του αυτή την εικόνα; Ευτυχώς, για όσους έχουν την τάση να ξεχάσουν, υπάρχουν οι ίδιες οι αντικειμενικές συνθήκες που απαντάνε.”Χάθηκε” άραγε αυτή η πλημμυρίδα; H απάντηση προκύπτει από την εξέταση της πολύπλοκης πολιτικής κατάστασης στο βάθος της, στην ουσία της και στην δυναμική της και όχι στην επιφάνειά της, στην εμφάνισή της και στην ακινησία της.

Η Aντίσταση σαν μια αντικειμενική κοινωνική διαδικασία δεν προσβλέπει μόνο στη δράση του κινήματος σαν παράγοντα που μπορεί να επιταχύνει την επαναστατική διαδικασία αλλά να την “δημιουργήσει”.

 

Το κλείσιμο της μεγάλης απεργίας των Χαλυβουργών δεν ήταν το τέλος αλλά η αρχή μιας νέας περιόδου αντίστασης. Το είπαν οι εργαζόμενοι της ΑΤΕ που επί 15 μέρες μέσα στον Αύγουστο απεργούσαν ενάντια στο ξεπούλημα και δεν σταμάτησαν με δική τους επιλογή, αλλά γιατί η ηγεσία τους κήρυξε τη λήξη με συναίνεση και του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ. Το ίδιο δείχνουν και οι εργαζόμενοι στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο που πήραν τη σκυτάλη.

 

Η προοπτική να αναγκαστούν οι ηγεσίες ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ να πιάσουν ξανά το νήμα των πανεργατικών είναι ανοιχτή. Το ζήτημα είναι πόσο καλά θα οργανωθούμε από τα κάτω, πόσο γρήγορα θα προχωρήσουμε τον συντονισμό όλων των τμημάτων που κάνουν βήματα μπροστά.

 

Η Σπίθα υποστηρίζει ότι ο τρόπος να επιταχυνθεί η αντιστασιακή διαδικασία είναι να εγκαθιδρύσουμε με σκληρή δουλειά πόρτα-πόρτα, γειτονιά με γειτονιά την καλά εφησυχασμένη λαική επαναστατικότητα σε όλο και περισσότερες περιοχές της χώρας. Υποστηρίζει δηλαδή πως η κάθε μια από αυτές τις περιοχές, μπορεί να γίνει η “σπίθα” που θα ανάψει την καθαρτήρια φωτιά για ολόκληρο το Εθνος.

 

Αντίθετα, αν  εξαπλώνοντας  την πολιτική επιρροή, παίζοντας επιπόλαια μόνο το χαρτί των εκλογών και κερδίζοντας μέρος μετακινούμενων ψηφοφόρων καταφέρναμε να πάρουμε την εξουσία, η λυσσαλέα αντίδραση του συστήματος θα ήταν τέτοια και τόση, που θα βύθιζε τη χώρα στό χάος και το λαό μας σε πλήρη απόγνωση . Η επιδίωξη αυτή των κομμάτων ενω κατ’ αρχάς φάνταζε αισιόδοξη, στην πραγματικότητα προδίδει την άγνοια ή ακόμα χειρότερα την αγνόηση για την ουσία του προβλήματος.

 

Είμαστε το ανεξάρτητο επαναστατικό κίνημα που πολύ νωρίς (Δεκ.2010) ανέλαβε την ιστορική πρωτοβουλία να ανατρέψει το καλά οργανωμένο ανθελληνικό σχέδιο…

 

Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ !

 

 

Επιτροπή πολιτικής ανάλυσης

http://www.spitha-kap.gr/el/articles/recent/?nid=3528