Τα Ασφαλιστικά Ταμεία και το αίσχος του Ασφαλιστικού Συστήματος

Από τον συνεταιρισμό Αμπελακίων του 1788 στην επιδρομή στα αποθέματα των ταμείων του 1982!!! – Το πρώτο μέρος της έρευνας των AegeanTimes.gr

Λάζαρος Ελευθεριάδης

 

Παραθέτω παρακάτω τα ασφαλιστικά ταμεία της χώρας, προσπαθώντας να προσεγγίσω ένα θέμα, το οποίο αφορά την πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών, αλλά συγχρόνως αναδεικνύει την προχειρότητα, την κοροιδία, τον εμπαιγμό, την εξαπάτηση και τέλος την ένταξη ενός “κοινωνικού αγαθού” στην εμπορία ελπίδος, στο στήσιμο του πελατειακού κράτους σε όλη του την “μεγαλοπρέπεια”, και όχι μόνον.

Η παροχή αυτού του “κοινωνικού αγαθού” απο μία κοινωνία στά μέλη της, προσδιορίζει ώς ένα βαθμό και τον “πολιτισμό” της, εξ ού και η ονομασία της ασφάλισης ώς κοινωνική ασφάλιση.

Ο όρος “ασφάλιση” ή “κοινωνική ασφάλιση” περιλαμβάνει έννοιες κρίσιμες για την ύπαρξη του ανθρώπου, την ίδρυση ανθρώπινων κοινωνιών και γενικά την προστασία της ίδιας της ζωής.
Αγγίζει όπως όλοι αντιλαμβανόμαστε τομείς της καθημερινότητος, αλλά και σημαντικούς τομείς διαμόρφωσης του επιπέδου διαβίωσης του Έλληνα πολίτη.

Η ιδέα της κοινωνικής ασφάλισης είναι εξέλιξη των διαφόρων μορφών αλληλοβοήθειας των μελών μιάς κοινωνίας, και αυτό ώς μέτρο την χαρακτηρίζει.

Μελετώντας, και αντλώντας πληροφορίες, στο μέτρο του δυνατού, απο ειδικούς, δημόσιους φορείς, ασφαλισμένους, κτλ, διαπιστώνει κανείς ότι το ασφαλιστικο σύστημα της χώρας απο ιδρύσεώς του, “κατασκευάστηκε” και διαρθρώθηκε κατά τέτοιο τρόπο, όχι για να εξυπηρετήσει τις πραγματικές ανάγκες των υπο ασφάλιση εργαζομένων, αλλά για να εξευρεθεί τρόπος της κεφαλαιοποίησης ενός οικονομικού αντικειμένου, την δήθεν “ασφάλισης” και κατόπιν να “ληστεύουν” το προιόν της ασφάλισης, ώς κράτος, ώς κυβέρνηση, και να το διαθέτουν κατά το δοκούν, εν απουσία του ασφαλισμένου.

Αυτό το οικονομικό αντικείμενο εδημιουργείτο απο τίς οικονομικές καταβολές εργοδοτών-εργαζομένων και μόνον, και δια πληθώρας νόμων, το διαχειριζόταν η εκάστοτε κυβέρνηση, ερήμην των ασφαλισμένων ουσιαστικά, διότι τίς διοικήσεις των Ταμείων τίς διόριζαν οι εκάστοτε κυβερνώντες.

Όταν δημιουργηθήκαν τα πρώτα ελλείματα στα Ταμεία, από κακές πολιτικές και διαχειριστικές επιλογές απο τίς διοικήσεις των, και των εκάστοτε κυβερνώντων, νομοθετήσαν την χρηματοδότηση των Ταμείων, και γενικά του Ασφαλιστικού συστήματος από πόρους του Δημόσιου προυπολογισμού κατ’αρχάς και κατά δεύτερον αποκρύψαν την αλήθεια απο τούς Ελληνες πολίτες με λογιστικά τεχνάσματα.
Μήπως απο την τσέπη τους τα έδιναν, σκορπούσαν τα χρήματα του δημοσίου ελέω πολιτικού συστήματος, χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν.

Όταν το πρόβλημα του “ασφαλιστικού” έγινε τεράστιο και ακανθώδες πολιτικά, ουδείς εκ των πολιτικών της μεταπολίτευσης ετόλμησε να το ακουμπήσει σοβαρά, διότι είχε “πολιτικό κόστος” η ανακοίνωση της αλήθειας, δηλ. ότι το Ελληνικό κράτος έφτασε σε σημείο να αδυνατεί να καλύψει το “ασφαλιστικό σύστημα” της χώρας.
Διότι τα χρήματα των Ταμείων τα έπαιρνε το κράτος άτοκα και κατόπιν χρηματοδοτούσε τον “ασθενή” με τα ίδια του τα χρήματα, και αυτό το ονόμαζαν χρηματοδότηση του κράτους πολιτική και κοινωνική προσφορά των “λαικών”, “φιλελεύθερων” και “σοσιαλιστικών κυβερνήσεων” της χώρας.

Τα ταμεία και η ίδρυσής των αποτελούσαν “παραχώρηση” του εκάστοτε κυβερνητικού σχηματισμού, δηλ. της εκάστοτε κυβέρνησης πρός τούς Ελληνες πολίτες, κατά καιρούς, και πολλά απο αυτά υπήρξαν και προνομιακοί “εκλογικοί” χώροι, παλαιοτέρων και νεοτέρων πολιτικών της Ελλάδος.

Χρησιμοποιηθήκαν ώς μέσα πίεσης και εκβιασμού των εργαζομένων, απο την “δήθεν” απώλεια των συντάξεών των, έως την απώλεια της ιατροφαρμακευτικής τους περίθαλψης.

Όμως ας ξεκινήσουμε απο την αρχή, λέγοντας το ιστορικό της ίδρυσης των Ταμείων, επομένως και της ίδρυσης του σπαργανώδους ασφαλιστικού συστήματος της χώρας.

Από τα υπομνήματα του Εργατικού Συνδέσμου Πάτρας στούς πολιτευτές του Νομού (08/09/1906), και του Εργατικού Κέντρου Αθήνας στην Βουλή, εμφανίζεται ότι οι εργαζόμενοι δούλευαν με μεροκάματα πείνας, συνήθως 14 ώρες την ημέρα, χωρίς κανένα “ασφαλιστικό” μέτρο, όπως η προστασία της υγείας των, και η προστασία απο ατυχήματα, επίσης η ανυπαρξία απαγόρευσης εργασίας σε παιδιά ανήλικα.

Η πρώτη χώρα στην οποία καθιερώθηκε η κοινωνική ασφάλιση ήταν η Γερμανία επί Βίσμαρκ. Τό 1833 υπεβλήθη στο Γερμανικό κοινοβούλιο ένα νομοσχέδιο υποχρεωτικής ασφάλισης ασθένειας και μητρότητος, το οποίο και έγινε αποδεκτό απο το Γερμανικό κοινοβούλιο.
Το 1834 το Γερμανικό κοινοβούλιο ψήφισε νόμο περί της υποχρεωτικής ασφάλισης κατά ατυχημάτων, κατά της αναπηρίας, και του γήρατος.

Η απήχηση των Γερμανικών νόμων ήταν τεράστια σε παγκόσμιο επίπεδο με αποτέλεσμα το 1911 καθιερώθηκε στην Αγγλία ένα σύστημα ασφάλισης.

Το Αγγλικό σύστημα γενικής κοινωνικής ασφάλισης, το γνωστό ώς Έκθεση Μπέβεριτζ (1942) συνάντησε ευρύτατη αποδοχή.

Στην Ελλάδα το πρώτο είδος κοινωνικής πρόνοιας εφαρμόστηκε από τον συνεταιρισμό Αμπελακίων (1788-1811), και περιελάμβανε δωρεάν προσφορά σιταριού, μισθοδοσία των ανικάνων για εργασία, και υποστήριξη νοσοκομείου και γηροκομείου στα υπερήφανα γηρατειά.
Ακολούθως το πρώτο Ταμείο δημιουργήθηκε στίς Σπέτσες για τούς ναυτικούς και ονομάστηκε “Κάσσα”. Η “Κάσσα” μισθοδοτούσε άνεργους και ανάπηρους ναυτικούς, όπως και τίς οικογένειες όσων έχαναν την ζωή των επάνω στο πλοίο.

Κατά τα άλλα τα πρώτα ασφαλιστικά ταμεία τα οποία δημιουργηθήκαν στην Ελλάδα, δεν κάλυπταν εργαζομένους οι οποίοι είχαν ανάγκη, αλλά ομάδες τίς οποίες η πολιτική τάξη της εποχής ήθελε να προσεταιρισθεί.

Έτσι αυτήν την περίοδο ιδρύονται ασφαλιστικοί φορείς για τα ορφανά του Στρατού (1853), και του Πολεμικού Ναυτικού (1856).

Το 1861 δημιουργήθηκε το Μετοχικό Ταμείο Δημοσίων Υπαλλήλων.

Οι αγρότες παρέμεναν ανασφάλιστοι μέχρι το 1961, με τον Ν. 4169 ιδρύεται ο Οργανισμός Γεωργικών Ασφαλίσεων (ΟΓΑ).

Από το 1950 με τον αναγκαστικό νόμο Ν. 1611/50 με πρωθυπουργούς τούς Ιωάννη Θεοτόκη (υπηρεσιακός πρωθυπουργός), Σοφοκλή Βενιζέλο, και Νικόλαο Πλαστήρα, τα Ασφαλιστικά ταμεία έχασαν το δικαίωμά τους να καταθέτουν τα αποθεματικά τους στίς εμπορικές Τράπεζες και να κερδίζουν τούς τόκους των κεφαλαίων των αποθεματικών τους.

Αντί λοιπόν τα αποθεματικά των Ταμείων να αποτελούν πηγή εσόδων για τα Ταμεία έγιναν εύκολη λεία απο τίς κυβερνησεις με αποτέλεσμα να είναι έρμαια σε μεσάζοντες, επιχειρηματίες, Τραπεζίτες, χρηματιστές, και κάθε είδους “λαμόγιο” το οποίο κυκλοφορούσε ώς κομματάρχης του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος.

Οι απώλειες εσόδων των Ταμείων στο χρονικό διάστημα (1950-1982), απο αυτήν την “αναγκαστική” αλλαγή καθεστώτος, είναι έως σήμερα της τάξεως των 75 δισ, Ευρώ.

Ορισμένες διατάξεις του Ν. 1611/50 ισχύουν έως και σήμερα, όπως η υποχρέωση κατάθεσης των αποθεματικών και των διαθεσίμων των Ταμείων στην Τράπεζα της Ελλάδος.

Όσοι λήστεψαν τον πλούτο των Ταμείων με αυτόν τον τρόπο οφείλουν να επιστρέψουν τα κλεμμένα για λόγους ηθικής τάξης αλλά και για να ορθοποδήσουν τα Ταμεία μας.

Με τον Ν. 1266/82 επί κυβερνήσεως Α. Παπανδρέου και με υπουργό Κοινωνικών Ασφαλίσεων τον κ. Λ. Βερυβάκη καταργήται η απαίτηση αποκλειστικής διαχείρισης των αποθεματικών των Ταμείων από την Νομισματική Επιτροπή και θεσμοθετείται η δυνατότητα των Ταμείων να επενδύουν σε σταθερούς τίτλους του Δημοσίου (ομόλογα και έντοκα γραμμάτια).

Αυτήν την εποχή θεσμοθετήθηκε η συμμετοχή του κράτους στην χρηματοδότηση των Ταμείων.

Τα σημερινά Ταμεία και οι διευθύνσεις τους είναι :

1. Ο.Γ.Α Γ` ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 56 ΑΘΗΝΑ 210-8239011, 210-3322417, 210-6000994

2. ΔΗΜΟΣΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ 8 ΑΘΗΝΑ

3. ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΙΓΑΙΟΥ ΒΟΥΛΓΑΡΟΚΤΟΝΟΥ 30 6492000, 6492129

4. ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΠΕΙΡΑΙΑ (ΜΟΝΟ ΦΟΙΤΗΤΕΣ)(ΑΝΩΤΑΤΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ) ΚΑΡΑΟΛΗ
ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ 80 – ΠΕΙΡΑΙΑΣ 18534 210-4142000,ΙΑΤΡΕΙΟ 4142166

5. ΓΕΩΡΓΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ (ΑΝΩΤΑΤΗ ΓΕΩΠΟΝΙΚΗ) ΙΕΡΑ ΟΔΟΣ 75 210 5294802
5294901

6. ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ (ΜΟΝΟ ΦΟΙΤΗΤΕΣ )(ΑΣΟΕΕ) ΠΑΤΗΣΙΩΝ 76 – ΑΘΗΝΑ
210-8235118

7. ΤΕΑΠΑΠ ΔΕΗ Τ.Α.Υ.Τ.Ε.Κ.Ω. ΜΥΛΛΕΡΟΥ 13 – ΑΘΗΝΑ 104 36 210-5273849-53

8. ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ ΑΘΗΝΩΝ Ε.Τ.Α.Α. ΧΑΡΙΛΑΟΥ ΤΡΙΚΟΥΠΗ 34 – ΑΘΗΝΑ 106 80
210-3660937 -3660900

9. ΤΑΜΕΙΟ ΕΚΤΕΛΩΝΙΣΤΩΝ (ΤΑΠΕΠΑ) ΚΑΡΑΪΣΚΟΥ 82 – ΠΕΙΡΑΙΑΣ 185 32 210
4170750, 210 4173050, 210 4171716

10. ΕΥΔΑΠ ΩΡΩΠΟΥ 156 – ΓΑΛΑΤΣΙ 210-7495753-4-5

11. ΤΑΠ Ε.Τ.Ε ( Τ.Α.Υ.Τ.Ε.Κ.Ω.) Γ` ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 8, ΑΘΗΝΑ 104 32
210-5234184, 210-5229310

12.(ΤΑΤΤΑ) ΕΤΑΠ ΜΜΕ Διαμαντοπούλου 10 – Ν. ΚΟΣΜΟΣ 117 43 210-5245866

13. ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΠΩΛΕΣ ΕΤΑΠ ΜΜΕ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ 10 – Ν.ΚΟΣΜΟΣ 117 43
210-3243089

14. ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ (ΕΔΟΕΑΠ) ΣΙΣΙΝΗ 18 & ΗΡΙΔΑΝΟΥ ΑΘΗΝΑ 115 28 210-7264878

15. ΗΛΠΑΠ ( Τ.Α.Υ.Τ.Ε.Κ.Ω ) ΑΘΗΝΑΣ 67– ΑΘΗΝΑ 105 52 210-8216505  
16. ΤΥΠΕΤ (ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ) ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ 15 – ΑΘΗΝΑ 210-3349300,3349338

17. ΤΥ.ΔΚΥ ΟΠΑΔ ΗΠΕΙΡΟΥ 38 – ΑΘΗΝΑ 104 33 210-8809500 210-88095400
210-8809527

18. ΤΣΜΕΔΕ ( Ε.Τ.Α.Α.) ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ 4 – ΑΘΗΝΑ 105 61 210-3740000, 3740266

19. ΟΙΚΟΣ ΝΑΥΤΟΥ ΓΛΑΔΣΤΩΝΟΣ 2 – ΠΑΤΗΣΙΩΝ 210-3806351,3806739

20. ΟΤΕ ( Τ.Α.Υ.Τ.Ε.Κ.Ω.) ΑΠ.ΠΑΥΛΟΥ 12-Ν.ΦΙΛΟΘΕΗ ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ 151 23
210-8110528, 8110530,8110533

21. ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΗ ΛΕΣΧΗ ΙΠΠΟΚΡΑΤΟΥΣ 15 – ΑΘΗΝΑ 106 79 210-3688202 –
3688215

22. ΠΑΝΤΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ (ΦΟΙΤΗΤΕΣ) ΛΕΩΦ. ΣΥΓΓΡΟΥ 136 210-9201141,
9201647

23. ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ ΠΕΙΡΑΙΑ (ΤΠΔΠ) Ε.Τ.Α.Α. ΗΡΩΩΝ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ 47 – ΠΕΙΡΑΙΑΣ
185 35 210-4175470

24. ΣΥΜΒΟΛΑΙΟΓΡΑΦΩΝ ( Ε.Τ.Α.Α.) ΚΑΝΙΓΓΟΣ 27, 106 82 ΑΘΗΝΑ 210-3833036,
3822452

25. ΥΕΝ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ ΑΚΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ ΠΕΙΡΑΙΑΣ
210-4115727

26. (ΤΑΜΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ ΕΠΑΡΧΙΩΝ) Ε.Τ.Α.Α. ΗΠΕΙΡΟΥ 64, ΑΘΗΝΑ 104 39
210-8811337

27. ΤΑΥΣΙΤ Μ.Μ.Ε. ΕΤΑΠ ΜΜΕ ΧΡ. ΛΑΔΑ 2 – ΑΘΗΝΑ 105 61 210-3240153,
3225730, 3233035

28. Ο.Α.Ε.Ε. ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ 22, ΑΘΗΝΑ 210-5248336, 5247182, 5247401
29. ΠΙΣΤΕΩΣ (Τ.Α.Α.Π.Τ.Π.Γ.Α.Ε) ΤΑΥΤΕΚΩ ΧΑΡ.ΤΡΙΚΟΥΠΗ 6-8-10 – ΑΘΗΝΑ
210-3380400

30. ΤΣΑΥ ( Ε.Τ.Α.Α.) ΑΧΑΡΝΩΝ 27 – ΑΘΗΝΑ 104 39
210-8831777-8229274-8835604

31. ΗΣΑΠ (Τ.Α.Υ.Τ.Ε.Κ.Ω.) ΑΘΗΝΑΣ 67 – ΑΘΗΝΑ 105 52 210 4179796,210
4174012  

32. Ι.Κ.Α. ΠΕΙΡΑΙΩΣ 181 210-3450560-490 ΑΘΗΝΑ.

Βέβαια αυτή η “ιδεολογική” αντιμετώπιση της κοινωνικής ασφάλισης, συνεχίζεται έως και σήμερα, απο ένα κράτος αδύναμο και ανίκανο να προστατεύσει τούς πολίτες του, διακατεχόμενο απο ιδεοληψίες και ιδεολογοαοριστίες, στον ακριβή προσδιορισμό της σχέσης του κράτους και των “μηχανισμών” του, με τον Έλληνα πολίτη.

Το ΙΚΑ π.χ. ώς ίδρυμα κοινωνικής ασφάλισης, όπως λέει και το όνομά του, δημιουργήθηκε το 1934-35, και οφείλει να συμπρεριφέρεται ώς “ίδρυμα”, και με ότι αυτό σημαίνει σε επίπεδο κοινωνικής παροχής στούς πολίτες αυτής της χώρας.

Αυτό το οποίο οφείλουν οι “διάττοντες” αστέρες οι διοικούντες, αλλά και κάποια μεγαλοστελέχη των οργανισμών κοινωνικής ασφάλισης, είναι να αντιληφθούν, ότι τα ιδρύματα έχουν απο την φύση της δημιουργίας τους, στρατηγική στόχευση τον κοινωφελή σκοπό, επακριβώς προσδιορισμένο απο την ημέρα ίδρυσής τους.

Η κυριολεξία της Ελληνικής λέξης “ίδρυμα” είναι αρκούντως σαφής και διαυγής ώς έννοια, ίδρυμα είναι ένας οργανισμός, ο οποίος αποτελεί ιδιαίτερο νομικό πρόσωπο και έχει κάποιον κοινωφελή (φιλανθρωπικό, επιστημονικό κτλ.) σκοπό, εν προκειμένω την “ασφάλιση” του Έλληνα πολίτη.

Η παροχή αυτή κρίθηκε ανά τούς αιώνας, ώς “κοινωνική” παροχή και το αντικείμενό της ώς κοινωνικό αγαθό το οποίο παρέχει μιά κοινωνία ανθρώπων στα μέλη της. Αυτά άλλωστε είδαμε κυρίως στο πρώτο μέρος της έρευνας.
Σήμερα, ύστερα απο την λεηλασία ετών στα ασφαλιστικά ταμεία της χώρας απο το ίδιο το “κράτος” και τούς μονίμους συνεταίρους του, η ιδεοληψία περί της σχέσης του κράτους, της κοινωνικής ασφάλισης και του Έλληνα πολίτη, εξακολουθεί να είναι μία σχέση την οποίαν ορισμένοι “πεφωτισμένοι” νεοσοσιαλιστές και νεοφιλελεύθεροι πολιτικοί, την τοποθετούν “έρμαιο” της ελεύθερης αγοράς.

Καταργώντας ουσιαστικά τον κοινωνικό χαρακτήρα της ασφάλισης, δηλ. την υποχρέωση την οποίαν έχει μία οργανωμένη κοινωνία να παρέχει στα μέλη της, αυτό το οποίο σε όλες τίς πολιτισμένες και προηγμένες χώρες ονομάζουν, κοινωνικό αγαθό.

Και όπως όλα σχεδόν τα πράγματα στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης, έτσι και η κοινωνική ασφάλιση, εντάχθηκε στην λογική του “πελατειακού” κράτους, της προσφοράς και της ζήτησης, η εμπορευματοποίηση ενός κοινωνικού αγαθού στην κορύφωσή του.

Υιοθετήθηκε η τριμερής χρηματοδότηση του ασφαλιστικού συστήματος της χώρας απο το 1982 και εντεύθεν, και μέσα απο δεκάδες αναλογιστικές μελέτες στοχεύεται η βιωσιμότητά του, παραδεχόμενο ουσιαστικά το Ελληνικό κράτος, την “λεηλασία” του οικονομικού προιόντος, των εισφορών (εισφορές εργαζομένων και εγοδοτών).

Υπάρχουν εργαζόμενοι οι οποίοι επί 35 και πλέον χρόνια εισέφεραν ποσοστό της αμοιβής των, δια την εξασφάλιση της συμμετοχής των στο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας, η οποία ήταν και είναι υποχρεωτική, αποταμιεύοντας ουσιαστικά και προσδοκώντας στην ανταποδοτική ενέργεια και πράξη του ασφαλιστικού ταμείου τους.

Να τούς χορηγεί δηλ. την σύνταξή τους (ποσοστό τών αμοιβών των, επί των οποίων υπελογίζετο η εισφορά), την ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη, και ένα ποσόν αναλόγως των κρατήσεων διαμορφούμενο, ώς εφ’άπαξ αποζημίωση, δια την επί 35 χρόνια και πλέον, συνεχή οικονομική προσφορά (πληρωμή εισφορών), στο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας.

Και έναντι αυτής της προσφοράς του εργαζόμενου, το Ελληνικό κράτος απο ιδρύσεως της κοινωνικής ασφάλισης το 1934-35, λεηλατεί και καταληστεύει τα ασφαλιστικά ταμεία, κατακρατεί τα χρήματα των ασφαλισμένων διχετεύοντάς τα σε δραστηριότητες αλλότριες του ασφαλιστικού συστήματος.

Ο εμπαιγμός συνεχίζεται έως σήμερα με τον νέον NOMO ΥΠ’ ΑΡΙΘ. 3863/2010 “Νέο Ασφαλιστικό Σύστημα και συναφείς διατάξεις, ρυθμίσεις στις εργασιακές σχέσεις”, ο οποίος τροποποιεί τον ΑΝΑΓΚ. ΝΟΜΟ ΥΠ` ΑΡΙΘ. 1846/1951 “Περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων”.

Μέχρι σήμερα στην φαρμακευτική περίθαλψη, όπως και στην ιατροφαρμακευτική, εφευρέθηκαν και εφαρμόστηκαν “πατέντες” και καινοφανείς πρακτικές, πάντα όμως στοχευμένες στην μερική ή ολική οικονομική “αφαίμαξη” του ασφαλισμένου. Ο προνομιακός χώρος διαμόρφωσης πολιτικού κλίματος και εκβιασμών απο το αισχρό πολιτικό σύστημα, ξεκινούσε πάντα απο τον χώρο της κοινωνικής πρόνοιας, της κοινωνικής ασφάλισης.

Η έννοια, ή ο όρος “συμμετοχή” είναι η εφεύρεση του συστήματος, κατά την οποία υλοποιήται στην πράξη με ανάλγητο και αντικοινωνικό τρόπο, η αντίληψη του πολιτικού συστήματος ή της εκάστοτε κυβέρνητικής παράταξης, περί της κοινωνικής πρόνοιας και ασφάλισης.

Αναγκάζοντας κατ’αυτόν τον τρόπο, τον δικαιούχο να συμμετάσχει ποσοστιαία στην αγορά προιόντων και υπηρεσιών (φάρμακα και νοσηλεία), τα οποία, το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης έπρεπε να παρέχει άνευ ουδεμίας οικονομικής επιβάρυνσης του δικαιούχου ασφαλισμένου, δηλ. άνευ ουδεμίας “συμμετοχής”.

Αυτήν την συμμετοχή του ιδιώτη ασφαλισμένου την οποίαν καθορίζει με ποσοστό “κατά το δοκούν” το πολιτικό σύστημα, όπως στον νέο Ν. 3863/2010, υπογεγραμμένον “φαρδιά πλατιά” απο τους “σωτήρες” κηπουρούς του ΓΑΠ .

Διότι το ασφαλιστικό σύστημα εισέπραττε επί 35 συναπτά χρόνια εργασίας του εργαζομένου εισφορές, επι τω ακεραίω, απο τον εργαζόμενο και τον εργοδότη.

Δηλαδή οι κρατήσεις και οι ασφαλιστικές εισφορές τίς οποίες πλήρωναν οι εργαζόμενοι, δέν ήταν ποσοστό των απαιτουμένων εισφορών, ούτε η ασφαλιστική σύμβαση αναφερόταν ή αναφέρεται σε παροχή ποσοστιαίας ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και ποσοστιαίας απολαβής ιατροφαρμακευτικών υπηρεσιών.

Το επιχείρημα της συνολικής και όχι της κατά περίπτωση κοινωνικής ασφάλισης περιλαμβάνει κρίσιμες υποθήκες, της ανθρώπινης αλληλεγγύης και του ανθρώπινου αλτρουισμού, επομένως του ανθρώπινου πολιτισμού.

Δεν είναι δυνατόν να θεμελειώνεται κοινωνική ασφάλιση υπέρ ενός δικαιούχου όταν αυτή εξαρτάται απόλυτα απο την οικονομική κατάσταση του δικαιούχου, διότι όταν απαιτείται “συμμετοχή” σημαίνει ότι χωρίς αυτήν (την συμμετοχή) δέν είναι εφαρμόσιμη η ασφάλισή του, επομένως δέν του ανταποδίδεται κάτι για το οποίο έχει προπληρώσει και του έχει παρακρατηθεί, (όρα εισφορές).

Όταν ο δικαιούχος δεν θα δύναται να πληρώσει την “νονιμοποιημένη” συμμετοχή του στην αγορά ενός φαρμάκου, δέν θα μπορεί να αγοράσει το φάρμακό του, με ότι αυτό συνεπάγεται για την υγεία του.

Η “συμμετοχή” του δικαιούχου ασφαλισμένου στην αγορά των φαρμάκων ή των ιατρικών υπηρεσιών, αποτελεί την άλλη όψη της “λεηλασίας” των Ταμείων η οποία συνετελείτο παλαιότερα, από το αισχρό πολιτικό σύστημα, απλά τώρα το κάνουν με πιό ευσχημο τρόπο, επιβάλλοντας οικονομική συμμετοχή στην ιατρική υπηρεσία (όχι σε όλες), και στα φάρμακα.

Υπηρεσίες, είτε Ιατρικές, είτε ανταποδοτικές, και φάρμακα, για τα οποία ο δικαιούχος επι χρόνια προκατέβαλλε, στο 100% της αξίας των, (πλήρωνε το 100% των εισφορών, τίς οποίες απαιτούσε ο εκάστοτε ασφαλιστικός νόμος), και το ίδιο το πολιτικό σύστημα του είχε ορίσει και επιβάλλει μέσω πλειάδας νόμων.

Πολλά είναι αυτά για τα οποία θα μπορούσα να βροντοφωνάξω σε αυτό το κράτος, με ιστορία 190 χρόνων απο της ιδρύσεώς του, για ένα όμως αξίζει να αγωνιστείς, την Δημοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη στην πράξη.

Γέννημα της κοινωνικής δικαιοσύνης η κοινωνική ασφάλιση αποτελεί μέτρο για τον προσδιορισμό του επιπέδου πολιτισμού μιάς κοινωνίας.

Όμως δυσοίωνο προδιαγράφεται το μέλλον του Συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης της χώρας, όπως προκύπτει από τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στο δεύτερο ετήσιο τακτικό συνέδριο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Προσωπικού Οργανισμών Κοινωνικής Πολιτικής.

Το ΙΚΑ, που μέχρι σήμερα έχει απορροφήσει το 66% της κρατικής επιχορήγησης και συγκεκριμένα τα 2,7 δισ. από τα 4,1 δισ. που έχουν προβλεφθεί, προσφεύγει κάθε μήνα σε δανεισμό προκειμένου να μπορέσει να καταβάλει τις συντάξεις.

Ο Οργανισμός Ασφάλισης Ελευθέρων Επαγγελματιών (ΟΑΕΕ), αναμένετο για φέτος το έλλειμμα να είναι περί τα 830 εκατ. ευρώ. Η μείωση των εσόδων αγγίζει το 35%, ενώ τα έσοδα ενώ τα έσοδα από ασφαλιστικές εισφορές αναμένεται να ξεπεράσουν το 1,5 δισ. όμως η πρόβλεψη του προϋπολογισμού ήταν 2,1 δισ.

Στον Οργανισμό Γεωργικών Ασφαλίσεων, (ΟΓΑ), μόνο το 58% των ασφαλισμένων καταβάλλει τις εισφορές του και μόλις το 6% έχει ενταχτεί σε ρύθμιση οφειλών. Γεγονός που σημαίνει ότι το 36%, δηλαδή 241.814 σε σύνολο 664.376 ασφαλισμένων του Οργανισμού δεν καταβάλλουν εισφορές.

Δύσκολη είναι η κατάσταση και για τα περισσότερα επικουρικά Ταμεία μετά την απομείωση των αποθεματικών τους, λόγω του κουρέματος των ομολόγων.

Σε ένα περιβάλλον πλήρους αποβιομηχάνισης της χώρας απο τούς “μνημονιακούς” σωτήρες της χώρας και σύγχρονης στρέβλωσης της Ελληνικής αγοράς, η ελληνική φαρμακοβιομηχανία τουλάχιστον προσπαθεί να επιβιώσει, να παράγει, να εξάγει και να επενδύσει, μέσα σε ένα ατυχές και γρήγορα μεταβαλλόμενο περιβάλλον στη χώρα.

Η ελληνική φαρμακοβιομηχανία ίσως αποτελεί μέρος της λύσης, όχι μόνο για τον εξορθολογισμό της φαρμακευτικής δαπάνης, αλλά και για την προσπάθεια ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας.

Όσοι λήστεψαν τον πλούτο των Ταμείων, οφείλουν να επιστρέψουν τα “κλεμμένα”, για λόγους ηθικής τάξης αλλά και για να ορθοποδήσουν τα Ταμεία μας.
—-

aegeantimes.gr