Η Ελληνική Ουτοπία

Του Ηλία Φιλιππίδη

1.ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ

1.1. Η ιδιαιτερότητα των ελληνικών πολιτισμών.
Η πολιτισμική ιδιαιτερότητα αποτελεί μία ιστορική κληρονομιά, είναι μια διαχρονική κατάσταση, μία αξιακή αναφορά, ένα βάρος ευθύνης, ένα προνόμιο συλλογικής υπερηφάνειας αλλά δεν αποτελεί μονοπώλιο.

Αυτό σημαίνει ότι είναι μία κοινωνιολογική κατηγορία, η οποία χαρακτηρίζει όλους τους λαούς αδιακρίτως, από τις διάφορες φυλές της Αφρικής, της Ινδονησίας και του Αμαζονίου μέχρι τα μεγάλα εθνικά κράτη. Ούτε η πολιτισμική και εθνική υπερηφάνεια αποτελεί μονοπώλιο ή ολιγοπώλιο. Όλοι οι λαοί δικαιούνται να είναι υπερήφανοι για τον πολιτισμό τους.

Στο σημείο αυτό πρέπει να κάνουμε μία διευκρίνιση: η αυτογνωσία του πολιτισμού και η υπερηφάνεια για αυτόν δεν αφορά αυτομάτως και την ιστορία ενός λαού.
Οι παράγοντες που διαμορφώνουν την ιστορία δεν είναι πάντα οι ίδιοι με αυτούς που διαμορφώνουν τον πολιτισμό ενός λαού.

Για αυτό η ιστορία έχει παρεπόμενο χαρακτήρα σε σχέση με τον πολιτισμό.
Π.χ. η σημερινή παρακμή του Ελληνισμού καταγράφεται ήδη ως το τρέχον κεφάλαιο της ελληνικής ιστορίας, το οποίο έρχεται σε μετωπική αντίθεση-σύγκρουση με τον πολιτισμό μας και για το οποίο ούτε εμείς ούτε οι απόγονοι μας θα είναι υπερήφανοι.

Το συμπέρασμα είναι ότι η πολιτισμική ιδιαιτερότητα των λαών, η οποία επηρεάζει καθοριστικά και την νοοτροπία τους, αποτελεί μία αναμφισβήτητη κοινωνιολογική πραγματικότητα, η οποία αφαιρεί κάθε γνώρισμα επιστημοσύνης και αντικειμενικότητας από τους εθνομηδενιστές, οι οποίοι χωρίς καμία επιστημονική κατοχύρωση επιδιώκουν την ισοπέδωση των πολιτισμών.

2. Το δικαίωμα στην πολιτισμική ιδιαιτερότητα αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο του οικουμενικού χαρακτήρα του παγκόσμιου πολιτισμού. Αυτό αποτελεί μία αλήθεια και ένα πανανθρώπινο κεκτημένο, το οποίο οι εθνομηδενιστές θέλουν να αγνοούν σκόπιμα, για αυτό και πέφτουν στην προκλητική αλλά και ιδιαιτέρως αποκαλυπτική αντίφαση να μιλούν για «πολυπολιτισμική κοινωνία» αλλά καθόλου για έναν αντίστοιχο πολυπολιτισμικό κόσμο.

3.Οι πολιτισμοί αλληλοεπηρεάζονται, διαχέονται, ακμάζουν και παρακμάζουν αλλά δεν μεταφυτεύονται παρά μόνο με το έγκλημα της γενοκτονίας (π.χ. Τούρκοι στην Μικρασία, Αγγλοσάξονες, Ισπανοί και Πορτογάλοι στην Αμερική και την Αυστραλία).

Με αυτή την έννοια ο ελληνικός πολιτισμός και ο ελλαδικός χώρος αποτελούν μια αδιαίρετη πολιτισμική οντότητα και έτσι πρέπει να παραμείνουν. Η είσοδος μεταναστών θα πρέπει να είναι ελεγχόμενη και οπωσδήποτε θα απαιτήσει την κοινωνική και αργότερα και την πολιτική τους ενσωμάτωση. Σε καμία όμως περίπτωση δεν θα πρέπει να αλλοιώσει τον κυρίαρχο ελληνικό χαρακτήρα  του πολιτισμού μας και την ελληνική ταυτότητα του τόπου μας.

4. Η εγκληματική αποδόμηση των παραδοσιακών σχέσεων του λαού μας με τις αξίες, την ποιότητα και τον πολιτισμό στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, με φυσικό αυτουργό το τρισάθλιο πολιτικό μας σύστημα και ηθικό αυτουργό τα ξένα κέντρα παγκοσμιοποιήσεως και εκμεταλλεύσεως, δημιουργεί τεράστιο πρόβλημα επιβιώσεως του Ελληνισμού έπειτα από μία μακρά και υψιπετή ιστορική πορεία για 4.000 τουλάχιστον χρόνια.

Όμως παρόλη την σημερινή παρακμή του ο Λαός μας στο βάθος της ψυχής του διατηρεί διαχρονικά στοιχεία ανθρωπισμού, πολιτισμού και αντιστάσεως, τα οποία μπορούν να ενεργοποιηθούν και να λειτουργήσουν ως καταλύτες για μία νέα ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ του Ελληνισμού και για μία ανθρωποκεντρική μεταστροφή ολόκληρου του Ευρωπαϊκού πολιτισμού.

2. ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ

Ο Ελληνισμός βρίσκεται μπροστά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι :

Ο ένας δρόμος είναι να συνεχισθεί η πορεία της Ελλάδας προς την παρακμή, με το ξεπούλημά της, την διάλυση της κοινωνίας μας, τους λαθρομετανάστες να μπαίνουν στο ξέφραγο αμπέλι μας και τους Έλληνες να φεύγουν μετανάστες στο εξωτερικό, ενώ ο τόπος μας θα μετράει μόνο ως προνομιούχο οικόπεδο με πλούσιο υπέδαφος και υποθαλάσσια κοιτάσματα, όλα στα χέρια των δανειστών μας.

Δεν πρόκειται για έναν εφιάλτη αλλά για το πλέον πιθανό σκηνάριο (σενάριο) που θα έχει ολοκληρωθεί στα επόμενα 15 χρόνια.

Ο άλλος δρόμος είναι αυτός της γενικής κινητοποιήσεως του λαού μας με συγκεκριμένο όραμα για μία νέα ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ.

Μερικοί υποστηρίζουν ότι υπάρχει και ένας τρίτος, ενδιάμεσος δρόμος, που τους φαίνεται πιο ρεαλιστικός. Δηλ. η Ελλάδα να μην μπορεί να σταθεί στα πόδια της αλλά ούτε και να πεθαίνει, όμως να σέρνεται και να καταλήγει (ίσως και ως επικράτεια;) εκεί από όπου είχε ξεκινήσει : να είναι ένα οικονομικό και πολιτικό προτεκτοράτο μιας νέας διεθνούς «Βαυαροκρατίας».

Δεν γνωρίζω τι ποσοστό Ελλήνων θα συμβιβαζόταν με ένα τέτοιο σκηνάριο. Όμως από κοινωνιολογικής απόψεως ένα τέτοιο σκηνάριο στερείται ρεαλισμού, διότι δεν λαμβάνει υπόψιν του δύο ιδιαίτερα επιβαρυντικούς παράγοντες :

α. την δημογραφική συρρίκνωση του Ελληνισμού, αφού έχουμε αποκτήσει ημερομηνία λήξεως γύρω στο 2130 μ.Χ. και
β. τον βαθμιαίο πολιτισμικό και ιδεολογικό αφελληνισμό των Ελλήνων, αφού οι επικυρίαρχες δυνάμεις του Ελλαδικού οικοπέδου, τα εξηρτημένα ΜΜΕ και οι δοτές κυβερνήσεις «μας» θα έχουν κάθε συμφέρον «να τελειώνουμε με τους Έλληνες»…

3. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΥΤΟΠΙΑ

Η Ελλάδα χρειάζεται μία ιδεολογική «σάρωση», για να βρεθούν και να ενεργοποιηθούν όλοι εκείνοι οι συνειδητοποιημένοι συμπατριώτες μας, οι οποίοι :

α. ανεξάρτητα από το κόμμα το οποίο υποστηρίζουν
β. υπερβαίνοντας όμως την κομματική τους ταυτότητα ή συμπάθεια
γ. έχουν την θέληση να συστρατευθούν σε έναν πατριωτισμό και παλλαϊκό αγώνα, ο σκοπός του οποίου θα είναι μακρόπνοος και σφαιρικός, διότι ξεπερνά κάθε κομματικό ή και κυβερνητικό πρόγραμμα.

Το μέλλον του Ελληνισμού απαιτεί όραμα, ένα ελληνικό όραμα.

Το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΟΡΑΜΑ :

α. έχει διατοπικό δηλ. εθνικό χαρακτήρα. Αφορά όλους τους Έλληνες όπου γης               
β. έχει διαχρονικό χαρακτήρα. Δηλ. ενώνει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον σε ένα ενιαίο κεφάλαιο ευθύνης. Το ζητούμενο βεβαίως είναι η διαμόρφωση του μέλλοντος. Όμως αυτή η αναφορά στο μέλλον έχει περισσότερο αξιακό και λιγότερο χρονικό χαρακτήρα. Πρέπει να είναι ένα μέλλον που να καταξιώνει την συνολική πορεία του Έθνους και μάλιστα όχι μόνο ως πραγματικότητα αλλά και ως δυνατότητα
γ. το όραμα έχει ουτοπικό χαρακτήρα με διπλή έννοια :
γ.α. ως υπέρβαση της πραγματικότητας, διότι μεγιστοποιεί της δυνατότητες του Έθνους και
γ.β. ως ανατροπή της πραγματικότητας, όταν αυτή έχει διαμορφωθεί σε ένα επίπεδο κατώτερο τόσο των δυνατοτήτων του Έθνους όσο και του αξιακού του συστήματος
δ. το όραμα περιλαμβάνει τόσο τον προγραμματισμό όσο και την ουτοπία. Η ουτοπία στηρίζεται στον συνδυασμό της συλλογικής βουλήσεως με το αξιακό περιεχόμενο ενός πολιτισμού. Αυτός ο συνδυασμός δεν έχει χρονικά όρια, μπορεί να στοχεύει και στα επόμενα διακόσια χρόνια. Η ουτοπία είναι αυτή που έλκει τον προγραμματισμό προς την υπέρβαση της τρέχουσας πραγματικότητας.
ε. Το όραμα επισημαίνει την διαφορά ανάμεσα στο πολιτικό πρόγραμμα και την ουτοπία : η εθνική κυριαρχία παραμένει για την Ελλάδα ο υψηλότερος πολιτικός στόχος. Όμως για την ουτοπία της καταξιώσεως στο μέλλον της συνολικής πορείας του Ελληνισμού είναι απλώς η πρώτη αυτονόητη προϋπόθεσή της.

Πάνω σε αυτή τη βάση αποκτά τεράστια σημασία η πρωτοβουλία του Μίκη Θεοδωράκη να ιδρύσει το κίνημα Ανεξάρτητων Πολιτών – Σπίθες. Η παρουσία του Μίκη Θεοδωράκη και η πρωτοβουλία ιδρύσεως του ΚΑΠ έχουν την δυνατότητα να αναπτύξουν μια δυναμική αφετηρίας για την ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ του ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ και την εξασφάλιση του Ελληνικού Μέλλοντος.

 

http://www.spitha-kap.gr/el/articles/?nid=2767