Μόνος άξονας η εθνική ανεξαρτησία, η δημοκρατία και η ελευθερία. Tο σχέδιο Αναν

Παναγιώτης Ηφαιστος

Κύριο πρόβλημα στην Ελλάδα και στην Κύπρο είναι το κοσμοθεωρητικό και πολιτικό αλληθώρισμα που αποδυναμώνει την πίστη και τη νομιμοφροσύνη στην οικεία πολιτεία και στα εθνικά μας συμφέροντα. Πολιτική σημαίνει δημοκρατία νοούμενη ως ελευθερία (στη βάση της ημετέρας μακραίωνης πολιτικής παράδοσης). Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος είναι η Εθνική Ανεξαρτησία, η ελευθερία δηλαδή της κοινωνίας, την οποία το σχέδιο Αναν σκοπό είχε να καταργήσει για την Κύπρο. Εθνική Ανεξαρτησία, εθνικά συμφέροντα και δημοκρατία-ελευθερία είναι θέσφατα και έσχατες λογικές κάθε βιώσιμου εθνοκράτους.

Η Εθνική Ανεξαρτησία μαζί με τη δημοκρατία ως ελευθερία αποτελεί, βασικά, τον πολιτικό πολιτισμό των ανθρώπων που τους διακρίνει από τα ζώα και τη βαρβαρότητα. Με συγκαιρινούς όρους σημαίνει εσωτερική-εξωτερική πολιτική κυριαρχία και εσωτερική αυτοδιάθεση για όλα τα κυρίαρχα κράτη και μη επέμβαση στο εσωτερικό άλλων πολιτειών. Αυτές είναι οι υψηλές αρχές που επικυρώθηκαν στον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ. Πολιτική χωρίς ασυμβίβαστη στάση στα θέματα της Εθνικής Ανεξαρτησίας και της Δημοκρατίας δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο ιδιωτεία και βαρβαρότητα.

Βαρβαρότητα λοιπόν επιθυμούν να μας επιβάλουν τα τρωκτικά του σύγχρονου ηγεμονικού περίγυρου και αυτή η βαρβαρότητα αποτυπώθηκε με μαθηματική ακρίβεια στο φασιστικό, αντί-δημοκρατικό, ανελεύθερο και βάρβαρο σχέδιο Αναν που παρά τις πιέσεις και βοηθούντος του τότε προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου οι Κύπριοι απέρριψαν. Σίγουρα το 24% που ψήφισε το σχέδιο Αναν το 2004 δεν βαρύνεται με τον ίδιο τρόπο όπως τα πολιτικά ελίτ της κομματικής διακυβέρνησης μετά το 1960. Γιατί αυτά τα πολιτικά ελίτ αφού θέλουν τη διακυβέρνηση ενός ανεξάρτητου κράτους δεν επιτρέπεται εν γνώσει τους και με την συναίνεσή τους να συμπράξουν στην κατάργηση της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Αυτό ακριβώς έκαναν: Με φανατισμό συμμάχησαν και σύμπραξαν με τους εχθρούς για να καταργηθεί η Κυπριακή Δημοκρατία.

Όσο για τους λεκτικούς ακροβατισμούς που συχνά διαβάζω και που στοχεύουν τον Τάσσο Παπαδόπουλο δεν θέλω να κάνω υποθέσεις για τον εκτός πολιτικής επικοινωνιακό και άλλως πως μικρόκοσμο της Λευκωσίας ή της Αθήνας. Κάποια πράγματα, εν τούτοις, είναι ολοφάνερα. Στόχος δεν είναι ο Τάσσος Παπαδόπουλος –από μνησικακία, ίσως γιατί δεν σύμπραξε στους ανίερους σκοπούς τους– αλλά το ΟΧΙ. Κτυπώντας τον Τάσσο Παπαδόπουλο κτυπούν έμμεσα το ΟΧΙ υπέρ της ελευθερίας. Έμμεσα στηρίζουν τους μεγάλους συνένοχους του ΝΑΙ. Το γιατί, πρέπει να είναι κανείς Θεός για να ξέρει ή να μπορεί να κατέλθει μέσα στην ψυχή του ευμετάβλητου και αστάθμητου ανθρώπου, ιδιαίτερα των διανοουμένων και των λεγόμενων «πολιτικών» «επιστημόνων». Εκείνων των πλευρών της ανθρώπινης φύσης και εκείνων των πλευρών κάθε ασθενούς ανθρώπινης ψυχής. Εκείνων των ανεξερεύνητων ενδόμυχων κινήτρων που αναπτύσσουν φυγόκεντρες τάσεις όποτε η Πολιτική ασθενεί και ξένοι διαβρώνουν και ελέγχουν το κοινωνικοπολιτικό σύστημα αρχής γενομένης από τους διανοούμενους. Ο Τάσσος τώρα μας έφταιξε, και «όλως περιέργως;» κάποιοι διυλίζουν τον κώνωπα καταπίνουν την κάμηλο. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου και απροσμέτρητη η ιδιωτεία, όταν η Πολιτική ασθενεί.

Σημασία έχει να τονίσουμε εδώ ότι κατά ενός υποψηφίου που τάσσεται υπέρ της Εθνικής Ανεξαρτησίας, της δημοκρατίας και της ελευθερίας, έτσι τυχαία λίγες εβδομάδες πριν τις εκλογές, «θυμηθήκαμε» ότι ο Τάσσος Παπαδόπουλος συμμετείχε στο κομματικό σύστημα που οδήγησε στο σχέδιο Αναν (και ευσχήμως ξεχνούμε το ΟΧΙ ή κάνοντας δίκη προθέσεων το να εκλογικεύουμε με αλλόκοτες και αντί-επιστημονικές ιστορικές αποφάνσεις για να επισκιάσουμε την αλήθεια της εξιλεωτικής και σωτήριας υπέρ ελευθερίας αντίστασης που ενσαρκώνει το ΟΧΙ). Αν δεν λέγαμε ΟΧΙ οι Κύπριοι θα είχαν ήδη γίνει νέο-Οθωμανοί υπήκοοι. Έτσι, με τέτοια αυθαίρετα άλματα συλλογισμών και εκλογικεύσεις και με τέτοιες (κατά)δίκες προθέσεων αθωώνονται απόλυτα επαληθευμένα γεγονότα: Οι ενοχές των ηγεσιών που συνέγραψαν και συμμάχησαν με ξένους για να επιβάλουν το φασιστικό σχέδιο Αναν ή σκοποί εκείνων των παρατάξεων που ήθελαν να «τσιμεντώσουν το ναι» (στο σχέδιο Αναν) και για μυστήριους λόγους καιροφυλακτούν να επαναφέρουν το σχέδια των εχθρών.

www.ifestosedu.gr